{ BEZIGE BIJ }

En ik zou ik natuurlijk niet zijn als ik jullie niet mee zou nemen in mijn nieuwste avontuur  ;-)  Een héél avontuur kan ik je zeggen, want ik kan wel eens wíllen verhuizen.. het ook nog eens doen is - zoals wellicht bekend - een heel ander verhaal. Er komt nogal wat werk bij kijken: inpakken, uitzoeken, regelen.. het is nogal wat. En dat terwijl het gewone leven ook nog gewoon zijn gangetje blijft gaan. Het wordt bikkelen!

En inderdaad.. als ik afgelopen zaterdag zo net nog even op mijn balkonnetje zit, dient zich voor mijn neus het eerste verhuisprobleem aan. Verhuizen is sowieso lastig, maar wat als je moet verhuizen zonder dat je eigenlijk weet dat het er aan zit te komen?


Mijn kinderen, daar doel ik niet op. Die sprongen misschien nog wel een groter gat in de lucht dan ik eerder al deed. Die kijken er zo naar uit dat ze nog diezelfde avond aan de afbraak van hun Lego-stad begonnen  ;o)  Jongste heeft daarentegen nog geen enkel besef wat er gaat gebeuren, maar die krijgt wel mee dat er iets gaande is. Dozen die gaan verschijnen, spullen die er in verdwijnen, heen en weren tussen twee huizen.. Maar wat nu als je denkt naar huis te gaan en je hele huis blijkt er niet meer te zijn?

Het is wat ik me bedacht toen ik (op de dag van de Nationale Bijentelling nog wel) een bijtje (ik vermoed de rosse metselbij) heel ijverig heen en weer zag vliegen tussen 'buiten' en mijn eigen kleine insectenhotel. Holletje in, holletje uit, steeds het huisje een stukje dichter makend. Geweldig! Net als vorig jaar.. Zo leuk om er naar te kijken! Maar wat zou er over een paar weken gaan gebeuren als ik mijn hotelletje naar een hele nieuwe omgeving verhuis? Zal de bij me achterna komen? Denk het toch niet. Zal het diertje zo in de war raken dat er een sterfgevalletje op mijn naam komt te staan? Of zal het lieve beestje 'de schouders ophalen', de draad oppakken en een nieuw nestplekje zoeken?


Op internet word ik niet veel wijzer. Daar vind ik alleen hoe ik een hotel zou moeten maken, plaatsen en verzorgen. Maar wát nou als ik het hotel met dichte nestjes mee wil verhuizen? Heeft één van jullie misschien een idee? Onder het mom van 'een oudje dood, maar nieuw leven gewonnen' het hotel zo snel als kan toch maar een nieuw plekje geven? Om het zo achter te laten vind ik nou ook weer zo wat..

Eén ding weet ik wel: straks in mijn tuin (voelt góéd!) komt wéér een insectenhotel. Misschien zelfs wel een slag of twee groter. Want wat vind ik dit toch práchtig om te zien.. De natuur..

{ ER KAN OOK BLIJ BIJ }

Zo.. da's weer even geleden hé? Niet dat het weer eens niet goed ging ofzo, maar ik was gewoon erg druk  *Ü*  Afgelopen donderdag mocht ik van de woningstichting voor de zoveelste keer naar een groepsbezichtiging voor een andere woning. Nou ja.. mócht.. als je reageert op een huis (wat ik al een tijdje doe), dan wordt er wel van je verwacht dat je bij uitnodiging even langs komt. Doe je dat niet (zonder je te hebben afgemeld), dan kunnen daar vervelende consequenties aan vast zitten. Dus wat doe je dan netjes elke keer weer? Juist. Even je hoofd laten zien, je verlekkeren aan wat voor jou had kúnnen zijn en weer naar huis. Een klein kwartiertje bezigheid, maar een berg geregel waar je 'u' tegen zegt.


Maar goed.. afgelopen donderdag dus op mijn fiets naar de andere kant van het dorp. 'Toevallig' had ik die dag grote en hoognodige hulp in huis, waardoor ik even snel - zonder enige handenbinder - alleen heen en weer kon scheuren. Dit keer nummer 4 op de lijst, dus wederom naast het potje gepiest (zoals wij dat hier zo lekker netjes zeggen), maar toch dat koppie laten zien.

Pff.. mooi huis.. netjes van binnen, een jong stel. Grote achtertuin op het zuiden (gróte achtertuin), drie slaapkamers op de eerste en een mogelijkheid tot vierde kamer op de zolder. Zucht, zucht, zucht.. Och ja hoor.. ik zie mij hier wel wonen.. Maar ja.. nummer 4, dus snel weer huiswaarts. Nog even afmelden en doorgeven of het een 'ja' of 'nee' voor mij zou zijn.

'Nummer één en twee hebben op voorhand al afgezegd; u staat momenteel als nummer twee op de lijst'. Volgens mij moet ik de dame van de woningstichting behoorlijk dwaas aangekeken hebben terwijl in mijn hoofd geschreeuwd werd: 'U zei wát?!'. 'Nou.. dan wacht ik nog wel eventjes..' zei ik zo rustig als maar kon. Steeds meer nieuwe bezoekers bleven in en uit lopen; zou de derde op lijst hier ook tussen zitten? Ach.. die staat vermeld als urgent las ik net stiekem even snel, dus wat maak ik me gek?


Samen met twee andere dames sta ik buiten de woning nog even wat na te praten als de opzichter de voordeur opent en mijn naam noemt. 'Wilt u nog even binnen komen?' Nou geloof me.. ik kréég het me daar toch even te kwaad!

Nu twee dagen later zitten we hier allemaal nog steeds in een enórm heerlijke roes en staan (geluks)tranen ons steeds weer in de ogen. Het gaat gebeuren.. het gaat gewoon écht gebeuren..

We gaat verhuizen!  *Ü*

{ HANDGEMAAKTE TROTS }

Gek hoe ik dan toch weer even de zenuwen krijg als ik aan het werk wil gaan. Iets in mijn hoofd halen om zelf te doen is natuurlijk leuk, maar het kan altijd anders uitpakken dan wat je in gedachten hebt. En om het nu op dit punt te verprutsen zou toch zeker wel een domper zijn!


Maar de zin wint het van de bibbers en voorzichtig haal ik het karton van de achterkant van het schilderij. Gewoon een simpel karton, geplakt met dubbelzijdig plakband. Ooohh.. dat lukt mij ook wel.. Karton er af en dan.. een datum! Kijk, dat vind ik leuk. Niet dat het al wezenloos oud is ofzo, maar het herinnert me er aan dit zelf ook even te doen voordat ik de boel weer dicht plak. Het zijn de kleine verrassinkjes voor later  ;o)


Voorzichtig haal ik het originele borduurwerk van het karton los, zodat ik mijn eigen werk er straks weer omheen kan spannen. De glasplaat lijkt me zelf geslepen of iets, want echt strak passend is het niet, maar ach.. het ís een glasplaat.

Nu netjes de randen van het karton opnieuw voorzien van dubbelzijdig plakband, voorzichtig mijn borduurwerk zo recht en passend mogelijk om het karton spannen en in het houten frame leggen. Spannend! Van een wat dikker papier (of dun karton, hoe je het noemt) knip ik de achterplaat en bevestig ook deze door middel van het dubbelzijdig plakband vast. Een diepe teug lucht en langzaam draai ik het werk in mijn handen om.


Deze mama is tevreden. Zéér tevreden  *Ü*

{ WEEKMENU 16 }

Op verzoek elke week mijn weekmenu. Je vindt er 'gv' (glutenvrij) en 'v' (vegetarisch).
Alle maaltijden zijn zonder gebruik van zakjes en/of pakjes.
Scroll over de onderstreepte maaltijden om het recept te lezen.
Voor extra inspiratie kun je ook rechtstreeks bij 'Recepten' kijken.

♥   Bon appétit   ♥

{ OP ZOEK }

Mijn laatste borduurwerk was al af, maar om er een voor mij mooi pronkstuk van te maken wilde ik - zoals al eerder gezegd - op zoek naar een passende houten lijst. Niet makkelijk met een afwijkende maat, maar het zat nu eenmaal in mijn hoofd en als ik ergens mijn zinnen op zet..  ;o)

Eerst maar eens langs de lijstenmaker met de vraag wat het zou kosten als ik het professioneel zou laten doen. Wel.. dat viel nogal tegen.. In mijn hoofd had ik namelijk een oude houten lijst, zo eentje die je vroeger vaak bij opa en oma zag hangen. Jammer, maar 'dat was wat ouderwets'. Ja dúh! Dat weet ik onderhand wel, maar het is nu eenmaal waar ik me prettig bij voel.


We zochten er samen toch maar een beetje passend houtwerk omheen (ook al bijzonder, want het nieuwste is alles plastic) en een prijs werd berekend. Schrik niet.. een krappe € 80,00! Vakwerk, tja.. dat geloof ik graag, maar voor mij echt een paar fikse stappen te ver. Dus..  ;o)

In Dordrecht vond ik bij 'Bluebirds in the Backyard' (aanrader!) eerder al een ingelijst geborduurd schilderij, maar nam het niet mee. Mijn eigen handwerk had ik toen niet bij me en ik was niet zeker over de afmeting. Toen ik laatst voor een verplichting in Dordrecht moest zijn, stak ik het borduurwerk bij me, ging even langs de winkel in de hoop dat.. Nergens meer te zien.. dácht ik! Nog even een rondje, langzaam in en om alle hoekjes kijkend en jawel hoor. Weggestopt achter ik weet niet meer wat kwam het tevoorschijn. Wat een bof! Nu alleen nog hopen op een juiste afmeting en.. een klein jippiejee-sprongetje ging door mijn hart  *Ü*  Wat kun je mij met zo iets simpels blij maken!


In plaats van een voor mij niet perfecte lijst voor een kleine € 80,00 heb ik nu een voor mij perfect ogend houten lijst mét glasplaat voor nog geen € 8,00! Moet ik er wel nog even zelf mee aan de slag, maar daar ben ik niks huiverig voor; ook dat komt goed  ;o)

{ VERGEET HET MAAR }

Wie denkt dat ik hier de vrijheid heb mijn eigen gevoelens en gezinsleven met mijn online vrienden en nieuwsgierige aagjes te delen, komt toch echt bedrogen uit. Sinds jaar en dag volgen veel van jullie trouwhartig mijn wel en wee en probeer ik altijd zo eerlijk en oprecht mogelijk mijn dagelijkse sores te verwoorden. Hier is een plek om mijn hart te luchten, mijn ervaring te delen, maar ook om anderen soms wat wijsheid mee te geven. In alle jaren dat ik nu schrijf ben ik altijd zeer discreet geweest wat betreft persoonlijke gegevens. Namen worden niet gedeeld en personen worden niet volledig of herkenbaar in beeld gebracht.

Er is een moment geweest waarop ik mijn o zo vertrouwde online plek vaarwel heb gezegd, maar zoals al zo vaak gezegd kruipt mijn bloed waar het niet gaan kan en pakte ik de virtuele draad weer op, begon op deze heerlijke nieuwe plek en verbaasde me over al die trouwe vrienden die gewoon met me mee wilden verhuizen. Geweldig gewoon! Maar ook nu dreigt het weer mis te gaan.. Dreigt! Want daadwerkelijk doen is natuurlijk een heel ander verhaal.


In de afgelopen kleine 13 jaar (!) mocht ik met jullie delen dat ik zwanger was van mijn eerste, mijn tweede, dat ik onverwacht ging scheiden en de rompslomp daaromheen. Het opnieuw ontmoeten en daten van mijn 'highschool-sweetheart', de zwangerschap van mijn derde kind en helaas ook daarna weer een relatiebreuk. In het afgelopen decennium hebben we zo samen al best een hoop meegemaakt, vind je niet?  ;o)

De rode draad door al deze jaren was toch altijd wel mijn manier van leven met een klein budget. Gratis of goedkope uitstapjes, simpele huishoudtrucjes, smakelijke basisrecepten en uiteraard ook mijn doe-het-lekker-zelf handwerk kwam voorbij. En met name dat laatste is wat ik vanaf nu met jullie zal gaan delen. Tenminste.. als het aan de vader van mijn jongste ligt. Mijn 'highschool-sweetheart', hij die geen deel van mijn leven meer wil zijn. Maar weet je? Daar heb ik dan gewoon even hartstikke lak aan.

Want naast gezellige nieuwigheidjes, haast ondenkbare budgettips en de voor mij uitdagende handwerken blijf ik hier ook gewoon mijn dagelijkse gezins-sores delen. Mijn manier van overeind blijven in een wereld die niets liever wil dan zichzelf op nummer 1 zetten. Naast de mooie en vooral dankbare momenten zal ik hier ook blijven vertellen over de negatieve ontwikkelingen die mijn gezin haast dagelijks te verduren krijgt. En weet je waarom? Omdat ik dat wil. En omdat dit mijn plekje in de grote boze wereld is. Mijn plekje.

Nee.. ik ga geen namen noemen. En nee.. ik ga geen directe foto's of verwijzingen met jullie delen. Maar ik vertel wél wat er in mijn hoofd speelt en ik deel wél hoe het mij vergaat. Simpel omdat een heleboel van jullie mijn vriendinnen zijn. Daarnaast.. je hóeft niet mee te lezen.. Je kunt mij ook met rust laten, me links laten liggen en je eigen leven gaan leiden.

Waar je ook voor kiest: ik ga hier verder zoals ik in de afgelopen 13 jaar gedaan heb. Take it or leave it. It's all up to you.

{ ONZE MAATSTAF }

(Een wijze les uit het jaar 1939)

We moeten zoo voorzichtig zijn. En we zijn dikwijls zo hard. Zoo is mij een geval bekend van iemand, die een nichtje bezoeken ging, dat met haar snel-groeiend gezin ieder dubbeltje als het ware door moest bijten.


De bezoekster (tamelijk goed bij kas) stak een Rijksdaalder voor het nichtje bij zich. Maar... ze kwam met dit geldstuk weer thuis. Ze had de Rijksdaalder maar niet gegeven, want ze had het er zoo goed gehad, een extraatje bij de thee en op de boterham, die kinderen aten koek op hun brood en het nichtje had haar bovendien nog verteld dat ze van een kennis een baaltje rijst had gekregen. En dus... het nichtje had het zoo kwaad nog niet en de Rijksdaalder werd niet gegeven!

De gedachte kwam bij deze dame niet op, dat het nichtje met haar gezin zich dagen van tevoren véél ontzegd hadden en zij weken na het bezoek nog erg krap moesten leven, om het die ééne dag voor de bezoekster zoo gezellig mogelijk te kunnen maken!

Laten wij allen ons best doen wat milder te oordeelen en daarin meer de Christelijke naastenliefde te openbaren.