{ Z'N GANG }

Wat hebben we een paar mooie dagen achter de rug hé? Zó heerlijk om dan even lekker in de tuin bezig te zijn. Een plantje zetten hier, dode bloemen weghalen daar, nog een kei de grond in graven.. Ja hoor, op deze dagen vermaak ik me wel  ;o)

Ze doen het nog best, die radijzen van mijn dochter!

Zit ik niet met mijn handen in de aarde te wroeten, dan pak ik er graag mijn handwerkproject bij. Juist met deze iets warmere dagen laat ik mijn breiwerk niet links liggen. Afgelopen zondag bijvoorbeeld: heerlijk in de zon, mét een wollen lap op mijn schoot  ;o)

Eerlijkheidshalve moet ik je zeggen dat het breiwerk niet zo snel gaat als ik eigenlijk zou willen, maar daar is er de tijd en rust gewoon nog niet voor. Al moet ik daarnaast wel zeggen dat mijn persoonlijke huishoudmap me aardig op weg helpt. Per dag kijk ik wat er op de planning staat en dat probeer ik die dag dan ook rond te krijgen. Jammer genoeg 'past' mijn planning nog niet helemaal, maar door er mee aan het werk te gaan merk en leer ik wel wat ik beter niet samen of juist op een andere dag kan plannen. Zal ik je volgende keer eens wat meer over mijn map vertellen?

Elke week een menulijst maken geeft me één keer nadenken en de rest van de week rust.

Nog even terug naar mijn breiwerk: een mooi model vest in een 50% Amerikaanse wol en 50% Alpaca. Wat zal die me lekker warm kunnen houden! Zelfs mijn dochter wilde hem met een kort pas-momentje niet meer uit  ;o)

Dat ik ondanks de lente en opkomende zomer nog steeds aan dit warme vest werk heeft er alles mee te maken dat ik nu eindelijk eerst wat af wil hebben voordat ik aan een nieuw project begin. Ondanks dat er trouwens in de la nog een heel leuk dun zomervestje half af ligt te zijn. En wat dacht je van een paar heerlijke sokken? Och lieve.. als ik toch die tijd eens kreeg..  ;o)

Gekheid natuurlijk, maar ik merk echt dat ik niet zo veel aan het breien toe kom als ik graag zou willen. Er liggen gewoon nog te veel dingen op stapel en mijn energie is gewoon nog steeds erg laag. Als ik de online artikelen mag geloven zou dat ook wel eens door dat gezwel in mijn nier kunnen komen. Niet gek ook eigenlijk.. Mijn lichaam vecht zich waarschijnlijk rot tegen iets wat helemaal niet in mijn lijf hoort te zitten. Ik vind het nog steeds best spannend hoor!

Voor de eerste keer weer met blote voetjes in de tuin. Zo lekker!

Maar goed.. het is weer tijd om jongste uit bed te vissen. Ik probeer je komende week wel even mee te nemen in mijn huishoudmap, goed? Laat maar weten als je iets specifieks wilt zien. Ik was trouwens erg blij met je laatste berichten. Dat van die kaarsen.. waxinelichtjes doe ik zeker niet weg, die komen wel op. En buiten de doos om zag ik in een andere la tóch nog drie dozen dinerkaarsen liggen. Nee.. de kaarsen die ik nu weg heb gedaan zijn óf knalrode (kerst)kaarsen óf van die gekleurde geurende kaarsen in een glas. Ze staan misschien leuk in het interieur, maar op het moment dat ze aan gaan slaat de geur me verschrikkelijk op de longen. Snap je waarom ik ze dan liever weggeef of cadeau doe?

Maar vertel jij eens: die terracottapot-verwarming was me wel bekend, maar laat je die echt aan staan als je niet thuis bent? Dat geeft mij persoonlijk toch wel een beetje de kriebels hoor.. Ik doe eigenlijk altijd mijn kaarsen wel even uit als ik (iets langer) de kamer uit ben.. Ben je niet bang dat er iets mis zou kunnen gaan?

{ PROEF MET EEN LUCHTJE ER AAN }

Zo met al die verplichtingen vergat ik je helemaal het verhaal over mijn knoflook te vertellen. Het staat al zo fijn in de tuin mooi te zijn en ik vind het zelf wel een gillertje hoor!


Een aantal weken terug kreeg ik naast het potten van wat rozemarijn spontaan het idee eens iets nieuws uit te proberen. Vanuit mijn 'verse voorraad' nam ik een bol biologische knoflook. Middelste wilde direct met haar moeder meehelpen en haalde voorzichtig alle tenen van de bol. Ook nu pakten we er een altijd aanwezige zak grond en bewaarde plantenpotjes bij et voila! Een nieuw experiment was geboren.

De helft van de tenen gingen binnen in de grond, de andere helft zetten we in de tuin. Toen we toch zo lekker samen bezig waren (we hebben het over oktober vorig jaar) zetten we op het nippertje ook nog maar wat bollen van tulpen en hyacinten in manden. Ziezo, tijd om weer eens af te wachten.


Binnen hadden we in no-time de eerste groene puntjes boven de grond, buiten duurde dat beduidend langer. Maar naast de heerlijk geurende hyacinten en bijna ontpopte tulpen zijn nu ook de buiten geplante tenen allemaal opgekomen. Ze lijken zelfs de hele tuinravage te hebben overleefd!

Dat er nu stengels groen uit zo'n teen zijn gekomen zegt natuurlijk nog niets over wat er allemaal in de grond gebeurd, maar we houden ook bij deze manier van vermenigvuldigen hoop op een goede uitkomst, ofwel een rijke oogst. Als het goed is kunnen we spieken als driekwart van de bladeren geel geworden zijn, dus we staan nog steeds op standje 'even geduld'.

Eenvoudig leven is op deze manier niet alleen leuk, je zou er zomaar nog wat geld uit kunnen halen ook. Heb jij al eens op deze manier getuiniert?

Vandaag belooft weer een mooie dag te gaan worden. Eens zien wat ik vandaag weer de grond in krijg.

Ik wens je een mooi en fijn weekend!

{ GEVOEL VAN DANK }

Och lieve.. ik hoop toch niet dat ik je gister het idee heb gegeven dat ik zwaar aan de uitspraak van de hoge rechter til, want dat is echt niet zo. Ondanks dat de uitspraak voor mij wat negatief is uitgevallen voel ik me er bijzonder rustig onder. De uitspraak is namelijk gedaan na een schikking, dus ik ga er vanuit van nieuwe rechtszaken af te zijn. Dat geeft rust.


Vanmorgen gebruikte ik mijn rust om weer het één en ander op te ruimen. Op het moment heb ik een enorme drang mijn huis te ontspullen en alleen dat nog te houden wat echte betekenis voor me heeft. Ik moet zeggen dat de sessie vanmorgen erg vlotjes verliep  *Ü*

Eerst kon ik na een gezellig thee-moment een fikse volle kartonnen doos en vuilniszak kleding van oudste door zetten naar een vriendin. Wat voelt het fijn zo spullen door te kunnen geven! Daarna zocht ik samen met jongste alle, maar dan ook álle kaarsen en waxinelichten die we in huis hadden bij elkaar. Het bleken er verschrikkelijk veel te zijn, waardoor ik besloot er een flink aantal weg te doen. Bij een eerdere opruimstorm door de spullen van mijn middelste kwam er een plastic (I know.. maar eenmaal in bezit..) opbergdoos vrij, waar ik nu mooi mijn verzamelde kaarsen in kan bewaren. De kaarsen die er in pasten mochten blijven, de rest staat klaar voor de kringloop. Weg er mee!

De gezaaide radijzen van middelste komen al mooi op. Wat is ze trots!

Het voelt voor het moment even allemaal goed zo. Afgezien van mijn strontvervelende gezwel heb ik niets te mopperen. Een heerlijk huis wat langzaam veranderd in een eerlijk Thuis, een tuin die dankzij het prachtige afwisselende weer als een gek aan het ontpoppen is en een stel kinderen waar ik enorm trots op ben. Wat wens ik nog meer? Nou ja.. God knows..

Nee.. mij hoor je echt niet klagen; mijn hart stroomt over van dank! Het enige wat de rust en dank bij mij zo af en toe wel oproepen is angst. Wat voelt het fijn voorzichtig te mogen genieten van het leven, maar wat weet ik ook donders goed dat het elk minuut weer zomaar over kan zijn!

We pakken de dagen die we pakken kunnen, genieten zo veel als we maar kunnen en blijven ons steeds opnieuw zeggen hoe gezegend we zijn. Laten we hopen dat we vanaf nu even wat blijvende voorspoed mogen beleven..  ♡

{ ER OP OF ER ONDER }

Wel.. daar ging ik vanmorgen weer.. Voor de zoveelste keer op weg naar een rechtbank. Dit keer niet 'om de hoek' in Rotterdam, maar op weg naar het Paleis van Justitie in Den Haag. Ach.. zo kom ik nog eens ergens.. Al kwam ik er liever eens voor mijn plezier!


Voor de zoveelste keer moet ik me in allerlei bochten wringen om op tijd met mijn bips in een rechtbank te zitten. Nog vóór schooltijd drie kinderen onder brengen en zorgen voor back-up als ze weer thuis komen. Daarbij nog maar niet te praten over de lange reistijd en onvoorziene kosten. En waarom?

Eerder door de rechter bepaalde onderhoudskosten zijn naar wens te veel gebleken waarna een Hoger Beroep is aangevraagd. Vandaag daarom niet één rechter voor mijn neus, maar wel drie. Drie hooggeleerden die zo maar eventjes tussendooor beslissen hoe mijn financiële toekomst er vanaf vandaag weer uit zal komen te zien. Met zoals gezegd voor mij opnieuw die onvoorziene reiskosten terwijl de aanvrager nergens te bekennen is...

Het was er vandaag op of onder, alle kanten kon het op. Wat alleen wel vast stond was dat mijn toch al krappe financiën weer eens flink op het spel kwamen te staan. En helaas.. met na een wel hele lange zit een schikking met als uitslag: ik ga er op achteruit. Gelukkig niet richting het beoogde resultaat waar de wederpartij op had gehoopt, maar toch. Een gat van € 65,00 is weer geslagen. Hoe lossen we dat weer op?

Opnieuw om de tafel.. Gewoon maar weer opnieuw om de tafel en schuiven, schrappen, beknibbelen.. Welke koe kunnen we nu nog melken?

{ IMAGINARY FRIEND }

Wat een verschrikkelijk lieve en bemoedigende reacties mocht ik (weer!) van jullie ontvangen! Niet alleen hier, maar ook via Instagram en mail. Zó fijn! Het geeft me het gevoel er toch niet helemaal alleen voor te staan..


Laatste tijd ben ik veel aan het denken geweest over de invulling van mijn blog. Niet zozeer of ik wel zou blijven schrijven of over de inhoud er van, maar wel de manier waarop ik bepaalde dingen met jullie wil delen. Het is me opgevallen dat ik het soms moeilijk vind iets dusdanig te verwoorden dat het prettig leesbaar is. Al lange tijd wil ik mijn oude onbezorgde manier van schrijven weer terug.

Vorige week kwam het idee in me op te gaan schrijven alsof ik een brief aan mijn vriendin zou sturen (want zo zie ik de meeste van mijn lezers ook), maar het idee kreeg nog niet echt vaste grond. Tót ik een mooie warme mail mocht ontvangen en mijn idee kreeg vat.

In gedachten stelde ik me zo maar iemand voor. Een gezellige dame, licht krullend donker haar met een comfortabele outfit. Mooi wat je jezelf wijs kunt maken hé? Geen sportief persoon trouwens, maar wel altijd in beweging door haar liefde voor een eenvoudig leven. Daar was ze dan.. mijn 'imaginary friend'. Mijn manier om weer makkelijk en ongedwongen te gaan schrijven. Hoop ik tenminste  ;o)  Nu alleen nog een passende naam.. Wat dachten jullie van 'Jane'?

Plain Jane..


Of ik nog wel helemaal goed bij mijn verstand ben? Ach.. wie weet.. Maar ik denk echt dat dit voor mij de beste manier is weer terug te komen in mijn eigen schrijfmood. Zie het maar dat ik die brief steeds aan jou stuur, ok?  ;o) 

Maar tot slot nog even.. hoe het nu gaat? Wel.. eerlijk gezegd duwen de tranen achter mijn ogen. Wat betekend dat: een goedaardig gezwel in mijn nier? Een eerste zoekopdracht via Google stelt me in ieder geval totaal niet gerust. Wat zit er nu precies in mijn lijf? Is het echt wel goedaardig? Ze zaten er al zo vaak naast.. Kan ik er wat aan doen? Moet ik geopereerd? Wat als..
Nee.. het gaat eigenlijk helemaal niet zo lekker.. Ik heb zo'n vervelende last van mijn zij dat ik er doodmoe van wordt. En hoe lief alle aandacht en hulp ook is.. Het haalt het aanhoudende gevoel van de bal in mijn zij niet weg. 

Toch ben ik verschrikkelijk dankbaar voor alle medeleven en persoonlijke hulp. Zonder jullie hier online en zonder mijn directe omgeving weet ik niet hoe ver ik het zou hebben gehaald. Maar dat heb ik al vaker verteld geloof ik hé?  *Ü*

Te willen weten hoe lang ik nu moet wachten belde ik vanmorgen maar even naar het ziekenhuis: eind april mag ik op consult..

We gaan maar weer verder, over op de orde van de dag. De hoogste tijd ook om eens een blik op mijn huishoudschema te gaan werpen. Al ben ik bang dat er vandaag wéér het één en ander zal blijven liggen..

{ ALS DE UITSLAG TEGEN VALT }

Bah! In navolging op mijn vorige bericht wilde ik je weer een fijn te lezen bericht schrijven, maar helaas.. er zit toch weer een kinkje in mijn kabel..  :o(


Een stukje terug mocht ik van de MDL-arts een CT-scan ondergaan. Letterlijk een mocht: 'Als het jou meer rust geeft wil ik het wel voor je doen'. Eerder had ik via mijn huisarts al een echo en via deze MDL-arts een röntgen gehad, maar geen van deze onderzoeken liet zien waar ik zei last van te hebben. Ik neem je even mee:

Toen we nog in de flat woonden ging jongste uiteraard ook altijd mee naar school. 's Morgens sjouwde ik hem in de maxi-cosi en later op mijn rechterheup acht trappen naar beneden en tilde hem na onze wandeling vervolgens met mijn linkerarm en -heup weer acht trappen omhoog. 's Middag herhaalde zich dit weer; dag in, dag uit. Het bezorgde me links een hernia en ik kreeg last van mijn rechter zij. Niet mijn heup, maar hoger, zo net onder mijn onderste rib. 'Het zal wel weer over gaan', zo dacht ik. Eén en één is twee, dus wat last met sjouwen in een zeer vermoeiende psychische en emotioneel zware periode leek me niet vreemd. Tot het toch wel lang aan bleef houden: ik bezocht de huisarts.

'Een getraumatiseerde rib' werd me verteld en ging weer naar huis. In de maanden die volgden zat ik geregeld bij de huisarts met steeds dezelfde klachten: oververmoeid en last van mijn zij. Bloedonderzoeken gaven niets negatiefs, de klachten werden afgedaan als psychisch. Steeds opnieuw ging ik met lege handen, maar een lijf vol klachten naar huis. Moe. Verdwaasd. Het voelt of dat er iets in mijn zij zit. Een bal ofzo. De ene keer heb ik er meer last van dan de andere, maar weg gaat het niet. Als ik sta, zit of lig. Er zit wat. Maar nee, de huisarts blijft me verzekeren: 'Niets aan de hand'.

Misschien is het je inmiddels wel bekend dat ik er alles aan doe om mijn gelijk te krijgen. Zo ook weer in deze. De laatste keer dat ik de huisarts bezocht stond ik op een verder onderzoek en kreeg het schouderophalend voor elkaar: een echo. Na een week belde ik voor de uitslag en kreeg wederom te horen: 'Niets aan de hand'. Op mijn aandringen kreeg ik uiteindelijk toch een verwijzing naar de MDL-arts.

Een eerste intake bleek voor haar geen reden mij een CT-scan aan te bieden, wel een röntgen. 'De symptomen die je me nu beschrijft geven voor mij geen extreme darmproblemen aan' vertelt ze me bij een volgend bezoek. 'Niet meer dan de al aanwezige PDS. Wel bleek uit de echo van de huisarts dat je nieren wat vergroot zijn, maar dat heeft hij al met je besproken'. Euhh.. nee?
'Ok.. nou.. uit de röntgen is verder ook niets naar voren gekomen. Als jij het echt zo graag wilt ben ik niet te beroerd je dan toch die CT-scan te geven, maar ik verwacht echt dat er verder niets uit gaat komen'.


Afgelopen donderdag kreeg ik de uitslag. 'Zoals ik al zei is er op de scan niets in je darmen te zien'. Opnieuw zat ik verdwaasd bij een arts aan tafel. Ben ik dan écht gek aan het worden? Zorgt mijn eigen hoofd voor een opgeblazen pijnlijke zij en als naalden stekende pijnen? 'Je nier is wel vergroot, dat heeft je huisarts je al verteld'. En weer schudde ik van nee. 'Oh, nou.. we hebben in je nier wel een gezwel gevonden. Goedaardig. Daarom stuur ik je door naar de uroloog'.

Zie je wel..

Zie je wel!

Al die tijd heb ik het gezegd: ik heb pijn, ik heb steken, ik ben zo verschrikkelijk moe en het lijkt wel of er wat zit in mijn rechter zij.

Psychisch zou alles zijn. De pijn, het gevoel van een zwelling, de voor mij zo onverklaarbare extreme vermoeidheid.. alles door de gekte in mijn hoofd. Met een kluitje verveeld in het riet gestuurd. Ga toch weg mens, neem rust.

Maar ik had gelijk.

{ FINANCIËLE MAANDAG - EN NU? }

Mensenlief lieve lezer.. wat gebeurt er hier ineens veel! Het lijkt wel of we in een enorme stroomversnelling zijn geraakt; dat ik gewoon even niet meer wat er allemaal gebeurt! Ik zal eens zien of ik het voor je samen kan vatten..  ;-)


Allereerst de tuin. Dacht ik dat er pas eind maart wat zou gaan gebeuren: voor ik het wist stonden de jongens voor de deur en binnen een dag was mijn tuin.. LEEG! Nou ja.. op een eerder aangelegd terras na dan, maar verder.. één lap grond. Een leeg canvas om helemaal zelf in te gaan vullen. Hoe cool is dat!
En dat invullen is inmiddels ook al een beetje gebeurt. Afgelopen zaterdag ben ik wezenloos met een schop in de weer geweest. Terwijl één van diezelfde jongens een nieuwe poort plaatste, plantte ik fruitbomen en -struiken, legde een tijdelijk tegelpad aan en puzzelde ergens ook nog een klein grasveldje uit. Wow!

Om mijn nieuw te bouwen tuin wat op te sieren kreeg ik (kreeg!) van een verhuizende buurvrouw een paar dagen eerder al een mooie 'nieuwe' tuintafel. Weg met de witte plastic variant en welkom grijs ijzer frame met latjes bovenop. Wat een luxe gevoel! Twee dagen later stond ik ook nog eens (gezellig samen met mijn volledige kroost) bij een andere buurvrouw een stapel gratis klinkers uit de voortuin weg te sjouwen. Allemaal voor mijn toekomstige 'tuinpadwens'. Nou zeg ik je.. als dat geen zegeningen zijn!

Op mijn terras staan de eerste bollen al een tijdje prachtig mooi (en heerlijk geurend) te zijn

Maar ook binnen sputtert het door. Zoals je weet mag ik dankbaar gebruik maken van aangeboden professionele hulp. En dat merk ik! Ten eerste is mijn hulp streng voor me. Ziet ze dat het niet gaat, dan zal ze me op de bank zetten of me een poosje laten slapen. Wat een bijzondere beleving.. Of net als afgelopen keer: ik had zo veel op mijn bordje 'wat te doen in mijn echte eigen vrije tijd' (ga ik breien, bloggen, quilten, lezen, slapen, verven, klussen of verder aan mijn persoonlijke huishoudmap), dat de hulp me er op wees dat ik eerst maar eens lekker met die map aan de slag moest gaan. Het moet immers een houvast voor komende tijden worden en voor zover zij kon zien had ik er nog plezier aan ook. En ze heeft gelijk  ;o)  Heb ik mijn 'rooster' op orde en onder de knie, dan zou er meer rust moeten komen om weer als vanouds creatief aan de slag te gaan of zelfs weer te gaan werken. En ja, ik ben gék op het maken van mooi ogende en 'werkende' documenten. Maar dit alles even terzijde..

Ook binnen lijken er dus zegeningen neer te dalen. Gingen we vorige zomer zonder geld om op te knappen ons nieuwe huis in; maakten we dankbaar gebruik van de achtergebleven rol- en (door de zon verkleurde) overgordijnen plus plastic plakranden op verschillende ramen. Het is te doen, maar niet mijn ding. Welke keuze hadden we? Dus maken we er dankbaar gebruik van terwijl er ondertussen zo goed als mogelijk gespaard wordt voor dat wat ik zelf graag zou willen: vitrage en nieuwe overgordijnen. Tenminste.. dat was het plan. Laat nou diezelfde verhuizende buurvrouw passende vitrage voor me hebben hangen... En oh.. de nodige rails krijgen we er ook wel direct bij. Voor nop.. Happy! Misschien plaats ik binnenkort wel een voor en na 'binnen-kijk-foto'  ;o)



Dan hebben we in huis natuurlijk ook nog de heerlijk groen gekleurde ontkiemende zaden staan en .. och lieve.. ik moet er van de week nog maar een tweede post bij gaan maken. Er is nog zó veel meer te vertellen! Over mijn online boekenverkoop, medicatie en nieuwe wolwinkel binnen fietsbereik bijvoorbeeld. Een 'grof vuil vondst', mijn recente ziekenhuisbezoeken en een wel heel erg oud antiek familiestuk welke ik heb mogen ontvangen. Echt te veel voor nu hoor!



Dan nog even snel naar de financiële maandag: wat wil je er nog meer over weten of lezen? Afgelopen weken heb ik je e.e.a. verteld over mijn persoonlijke manier van sparen, verdelen, noteren en bijhouden, maar misschien zijn er specifieke dingen die je nog graag zou willen horen? Waarom mijn laatste kind toch altijd in de duurste luiers kan lopen bijvoorbeeld? Of hoe ons stroomverbruik met gezin lager ligt dan een gemiddeld éénpersoonshuishouden? Vraag me alsjeblieft wat je wilt weten en ik probeer je er zo open mogelijk op te antwoorden. Ok?

Ga ik nu maar nog heel even verder met het opbouwen van mijn persoonlijke huishoudmap. Het is al bijna klaar! En dan maar eens zien hoe mijn in elkaar gedraaide rooster en lijsten gaan werken. Hoop zo dat ik mede hierdoor alles weer op de rit ga krijgen!