{ WAT DE HERFST MIJ BRENGT }

Zo verzopen als een kat maar kan zijn stapte ik vanmorgen mijn keuken weer in. Net toen we drie kwartier eerder op weg naar school de straat uit fietsten werden we me toch overspoeld door een grijs gordijn van regen! Met daarbij ook nog flink wat wind maakte dat mijn kleine droppie achterop er verdwaasd van om zich heen zat te kijken. Wat een weer!

Dag één van de herfst is wat dat betreft wel direct een feit, vind je niet? Een mooi moment om binnen eens lekker aan de slag te gaan en de boel aan kant te werken. Met nog genoeg verhuisklusjes op mijn to-do-lijst is dat heus geen overbodige luxe, maar helaas.. Jongste is vanmorgen noodgedwongen onder gebracht; mama 'mag' weer achter de pc.. Schrijven voor een zoveelste verweer.. Of ik dan nóg niet van die rechtszaken af ben vraag je? Man, ik zou willen dat het waar was. Dit keer iets met een hoger beroep tegen opgelegde alimentatie. De hoeveelste zaak dit is? Vijfde, zesde, zevende? Weet je dat ik dat stiekem zelf ook niet eens meer weet?

Bedolven onder zware last

Met twee pijnstillers tegen de helse hernia-pijn duik ik voor de zoveelste keer mijn persoonlijke gezinsarchief in. Stapels en stapels papieren netjes geordend op onderwerp, datum en zo mogelijk ook afzender. Tot in detail vind ik brieven en aantekeningen terug en neem ze over voor mijn advocaat. Die man.. het is me wel een lieverd hoor! En nee, echt niet omdat hij door al die zaken zo veel aan mij verdient  ;o)  Uitdraaien, kopiëren.. papier en inkt vliegen er door heen. Wat een verspilling! Maar het moet, ik heb geen keus. Wat ben ik blij dat ik nog altijd zo'n administratieve type-miep ben!

Terwijl de wind een paar uur later nog steeds enorm zijn best doet de o zo mooie en hoge zonnebloemen van mijn buren omver te krijgen, trek ik de wandelschoenen aan en laat de fiets voor wat het is. Even mijn haren door de wind; mijn zorgen en gedachten weg laten gaan. Eenmaal thuis ben ik moe van het lopen, maar ook opgelucht en leeg. De middag breng ik heerlijk samen met mijn meisje door en zelfs mijn breipennen worden er voor nog even een enkele toer bij gepakt. Het is niet veel, maar in deze tijd betekend het voor mij genoeg.

Nog even er keihard tegenaan

Herfst, hét seizoen van wispelturige dagen, 'storrum', wind en regen.. Ik hou er van! Het geeft mij - hoe gek het misschien ook klinkt - een boost van nieuwe energie. Energie die ik op dit moment enórm goed kan gebruiken. En zoals vrienden mij ondersteunend blijven zeggen: het venijn zit hem in de staart, hou vol lieve schat! Dat doe ik dan ook, voor alle drie mijn liefste schatten. Nog even door de laatste storm, de zure appel, om daarna weer opnieuw te mogen gaan leven. Mama houd vol lieve schatten, mama gaat door. Maar het allerliefst nu eens zonder al die tegenwind..

{ ZELFGEMAAKTE PINDAKAAS }

Na het eenmaal een keer geprobeerd te hebben, wil ik liefst niet anders meer: zelfgemaakte pindakaas. Het is bijzonder makkelijk en snel te maken van niet meer dan vers gebrande pinda's en een wel heel onverwacht tweede ingrediënt. Daarnaast is het ook nog eens een leuke en gezellige bezigheid om met (één van) de kids te doen.


Tegenwoordig zijn er verschrikkelijk veel verschillende merken pindakaas in de supermarkt te vinden. Daarvan zullen er vast een aantal zijn die niet zo heel veel extra's in hun potjes hebben zitten, maar waar ik laatst toch van schrok: over het algemeen kun je stellen dat (vooral) kinderen ongemerkt met elke boterham glucose (suiker), gehard palmvet (transvetzuren), zout en zonnebloemolie binnen krijgen. Heb jij daar wel eens bij stilgestaan?

Het maffe is dat als je dit volgende recept gebruikt je totaal niets geks naar binnen werkt. Kijk maar:

200 gram gebrande pinda's (ongezouten)
1 theelepel kaneel

Rauwe pinda's kunnen ook: rooster ze dan wel eerst even met een beetje (olijf)olie
in een koekenpan tot ze mooi goudbruin zijn geworden.

Doe 'alle' ingrediënten in een keukenmachine (lees: uienhakker met hulpstuk staafmixer) en mix er simpelweg een heerlijke pindakaas van. Simpel!

Eerst zul je bemerken dat het een beetje een droge boel wordt, maar zoals Barrie ons al sinds jaar en dag voor houdt: 'vooral, dóórgaan'. Af en toe even alles doorroeren en weer door. Hou vol! En voor je het weet komt langzaamaan de olie uit de pinda's vrij en zie je voor je ogen een heerlijk smeuïge pindakaas ontstaan.

Pas wel op met de eerste proef; je moet het even op je in laten werken, maar dan.. de meest pure smaak die pindakaas maar kan hebben. Zou het stiekem ook niet een heel erg leuk persoonlijk cadeautje voor een goede vriend of vriendin kunnen zijn? Enjoy!

{ SLAAP LEKKER }

Hoofdpijn.. het is iets wat ik inmiddels bijna dagelijks ervaar. Geen hoofdpijn-hoofdpijn, maar toch een wat drukkend gevoel in mijn hoofd. Niets bijzonders, niet genoeg voor een chemisch tabletje, maar om nou te zeggen dat het prettig voelt..

Bij De Gulle Aarde las ik jaren terug een bericht over een 'hoofdpijn-brilletje'. Niet moeilijk te maken en alle benodigdheden heb ik (standaard) in huis. Met een patroon uit het boek 'Sfeer maken - Decoraties voor een romantisch huis' en een oud voorraadstofje had ik binnen een handomdraai mijn eigen 'hoofdpijn-bril' in handen. Dat wil zeggen.. nog geen tel later werd het alweer uit mijn handen gegrist; oudste wil er ook één! Al was het maar om even weg te doezelen..  ;o)


De kleur van het oogmasker is bewust gekozen. Nou ja.. ik heb alle voorraadlapjes voor me neer gelegd en heb volledig op gevoel dit stofje tevoorschijn gepakt. Het bleef zich zeg maar steeds naar me toe trekken. En weet je waar de kleur bruin nu voor blijkt te staan?

Bruin is de natuurlijke kleur van moeder aarde en symboliseert de kracht van het doorzettingsvermogen. Het is de kleur van de aardegeesten en bevordert de besluitvaardigheid. Bruin is een beschermend en wijs kleur. In de magie staat bruin voor oude mensen, bloedverwanten, huis en haard, dieren, gunsten, telepathische krachten, concentratievermogen, financiële zaken, succes en bezittingen.

Ik knijp er even tussenuit..  ;o)

{ ALS HANDEN WEER GAAN JEUKEN }

Of het nu kwam door het perfecte weertype, het orgelconcert wat ik vanwege de jaarlijkse orgeldag in ons dorp bezocht of mijn hormonen die net even in de juiste stand stonden weet ik niet, maar mijn eerste naaiproject sinds een wel heel erg lange tijd is ook weer een feit  ;o)


Echt, ik weet niet waarom, maar toen ik jongste voor de nacht op bed had liggen kwam het in me op dat ik best wel eens wat nieuw speelgoed voor hem kon maken. Juist van de week had ik vanwege voorbereiding voor een ander klein project een lap stof in handen gehad waar nog een klein aantal centimeters van over bleven. Samen met een restzak rijst (omdat we geen van allen gek van zilvervlies zijn) zou dit toch in een handomdraai tot iets leuks om te toveren moeten zijn.


De lock- en naaimachine gingen mee naar beneden, de schaar ging door de stof en binnen een mum van tijd had ik van de reststof zes behoorlijk gelijke zakjes gelockt en genaaid. Rijst er in, nog weer even onder de naaimachine door om het zakje te dichten en voilà!


Zo even op de zaterdagavond een uurtje voor mezelf genomen. Even weg van de stapels weg te werken facturen, formulieren, aanvragen en verweerschriften. Gewoon even mijn hoofd op standje ontspanning; morgen gaan we weer door. En als je dan de volgende morgen ziet hoe je maaksels met een grote glimlach en vrolijke lachsalvo's worden omarmt.. Daar doe je het toch voor? Dit maakt mijn moederhart zó blij..



Het 'kostte' me een uurtje, maar leverde daarna zo veel meer op! Nu rest me voor de komende dagen opnieuw een hoop afspraken en van deadlines voorzien papierwerk weg te werken, maar het eind is in zicht. Nog een maand of twee schat ik zo. Zou mooi op tijd zijn voor de feestdagen..

Kan jij je nog herinneren hoe je vroeger (op school) met de met rijst of zand gevulde zakken speelde?

{ SOK MET GATEN }

Stelletjes lieverds..  *Ü*

Zoals ik in mijn vorige bericht schreef heb ik in afgelopen maanden ondanks alle gekkigheid een paar heel erg leuke sokken gebreid. Het was een behoorlijke uitdaging, maar gelukt is het me uiteindelijk wel  :o)

Wellicht kunnen jullie je nog herinneren dat ik jaren terug - na ooit als kind eens een paar basissteken breien te hebben geleerd - een paar tweedehands breipennen heb gepakt. Voorzichtig en behoorlijk onwennig begon ik met het opzetten van wat steken. Al snel had ik het ritme weer te pakken en voor ik het wist was een eerste sjaal klaar om te worden gebruikt. Mijn handen bleven jeuken en niet veel later kwam er ook een col en eenvoudige muts achteraan.


Mijn eerste echt grote project werd een eenvoudige omslagdoek en ook deze kwam hartstikke goed van mijn pennen. Inmiddels was ik al meerdere malen op het breien van sokken gewezen en wel in die zin dat ik maar bleef opperen dat het me fantastisch leek om ze zelf te kunnen maken, waarop ik veelal kreeg te horen dat ik dat écht wel zou kunnen. Eén specifieke vriendin bleef me er over aanmoedigen, wat er uiteindelijk voor zorgde dat ik met behulp van het door haar geadviseerde boek 'Knitty Gritty, the next steps' een eerste poging deed.

En inderdaad, waar ik al die tijd zo tegenop had gezien, bleek echt niet zo lastig als het leek. Binnen no-time had ik een eerste perfect passende sok in mijn handen en ook de tweede volgde snel. Mijn eerste paar zelfgebreide sokken was een feit. Er volgden er snel meer!


Na acht paar sokken volgens steeds hetzelfde patroon te hebben gebreid wilde ik wel eens wat anders proberen. Voor het eerst durfde ik buiten het boek te kijken en begon een zoektocht naar andere (gratis) sok patronen. Had ik eigenlijk wel het léf een ander patroon te proberen? Uiteindelijk wel, wat me bij het allereerste patroon van Danielle Jorge bracht: 'Twas the Night Before Christmas Socks'. Voor zowel haar als voor mij was dit een hele spannende gebeurtenis. Voor haar was er spanning vanwege het feit dat het haar eerste zelf ontworpen patroon was en voor mij omdat ik voor het eerst een betaald patroon aan ging schaffen. Zou het het geld wel waard zijn? Wat als ik geen snars van het patroon begrijp?

Dani had de smaak te pakken en so did I! Zij schreef nog eens drie sokpatronen waar ik er uiteindelijk nog één van kocht: de 'Rita Socks'. Een hele uitdaging (denk aan telwerk in combinatie met drie stuiterballen om je heen), maar zoals gezegd: het is me gelukt. Het zij met een kleine aanpassing op het patroon (de gaatjes horen eigenlijk ook over de bovenkant van de voet tot aan de teen door te lopen), maar hey! Het is me gelukt  ;o)


Ooit begon ik met de o zo eenvoudige schoonmaakdoekjes, nu brei ik heuse sokken. Mét ajour. En met ook nog eens een wel heel leuk bewerkte hiel. Wat houd jou nog tegen?

Fijn weekend!

{ PASHOK VERDRIET }

Onwennig stap ik zaterdagmorgen het pashokje van een kledingwinkel uit. Na jaren in dezelfde spijkerbroek te hebben gelopen ben ik desperate op zoek naar eens wat nieuws. Maar hoe doe je dat relaxed met altijd wel één of meerdere koters aan je zij?

Toen ik dan ook zaterdag voor het eerst sinds de geboorte van mijn jongste even drie uurtjes officieel volledig kinderloos was, besloot ik voor mezelf op pad te gaan. Op de fiets en zien of ik wat zou kunnen scoren. Al is het maar weer een spijkerbroek; dat is nog steeds het meest veilige kledingstuk, naar mijn idee.


"Het staat je goed zeg!" Verdwaasd kijk ik naar mijn spiegelbeeld. 'Meent ze dat nou écht?'. De verkoopster kijkt me een beetje verward aan en verzekerd me dat ik de samen met haar uitgezochte broek echt hartstikke goed kan hebben. "Moet je eens zien wat een figuur!" Nog steeds zijn mijn ogen gericht op mijn spiegelbeeld. Ze meent het geloof ik echt..

Na nog een keer een bevestiging vragend duik ik snel het pashok weer in. Tranen staan brandend achter mijn ogen en een dikke prop knijpt mijn keel zowat dicht. Hoe kan de verkoopster nu zeggen dat ik er zo goed uit zie? Na alles wat me de afgelopen jaren is overkomen voel ik me alleen maar uitgeput, opgebrand en door en door versleten. Mijn haar moet nodig eens gedaan, mijn ogen vertellen boekdelen en mijn lijf doet aan alle kanten zeer. Ik heb geen idee meer wie ik ben, wat ik mooi vind of wat me staat. Om me enigszins te kunnen kleden ben ik afhankelijk van wat anderen me willen adviseren. Hoe is het zover gekomen dat ik mijn eigen persoonlijkheid zo gruwelijk heb laten slopen?


Verzonken in gedachten trek ik er ook nog maar een door de verkoopster uitgezochte blouse bij aan. Bang om opnieuw mijn 'ik' in de spiegel te ontmoeten kom ik voor een tweede maal het pashokje uit. "Oh wat leuk! Gewèldig! Leuk ook voor als je op pad gaat met je vriendinnen!". Ik neem het haar niet kwalijk, ze kan het immers allemaal niet weten? Maar zeer doet het wel. Want wanneer kleedde ik me nu voor het laatst eens gezellig aan voor een avondje onbezorgd vertier?

'Met een glimlach staat alles beter' staat er op de tas die ik later in mijn hand mee draag. Hashtag 'mooi jezelf zijn'. Nou.. ik doe mijn best. Ik doe zo verschrikkelijk mijn best! Nog even en ik knip, plak, bak, blog en sparkle heus weer als te voren. Binnen in me zit het toch echt nog altijd goed. Buiten rondom me moet het alleen wat rustiger gaan worden. Even geen getouwtrek, geruzie of rechtszaken om me heen. Maar helaas.. de volgende staat alweer voor de deur..

Tussen opnieuw alle papier- en speurwerk door probeer ik toch nog steeds mijn allerlaatste stukje 'ik' vast te blijven houden, maar moeilijk is het wel. Maar ondanks alle opgelegde drukte wist ik in de vakantie toch nog een paar hele leuke sokken met ajour te breien, bakte ik die heerlijke hazelnootkoekjes naar een recept uit de eind jaren '30 en begon ik met keuvelen in mijn heerlijk grote tuin. Het is pappen en nathouden zoals ze zeggen, maar ik houd vol. En mondjesmaat neem ik jullie daar gewoon weer zo goed en kwaad als het gaat in mee. Dat er momenteel grote positieve veranderingen gaande zijn is een feit. Over een jaar hoop ik dan ook weer helemaal terug bij mezelf en als vanouds aan het bloggen te zijn. Voor wie nog even geduld heeft..

{ RECEPT : HAZELNOOTSCHIJVEN }

250 gram hazelnoten
250 gram suiker
1 of 2 eieren
sap van ½ citroen

2 à 3 eetlepels poedersuiker
wit van 1 ei


Draai de hazelnoten door de amandelmolen, vermeng ze met de twee eieren, de suiker en het citroensap. Kneed het deeg krachtig met de handen en vorm daaruit een rol van ongeveer 4 centimeter doorsnee. Neem een mes en snij een rij schijven af van 1 centimeter dik. Als de hele rol opgesneden is, leg dan de schijven op een met boter besmeerd bakblik.

Het glazuur wordt gemaakt door poedersuiker zolang door het eiwit te roeren, dat het een vloeibare massa is geworden. Smeer met een penseeltje of lepeltje nu het glazuur op de hazelnootschijven.

Neem het bakblik en laat het ongeveer 10 minuten in de oven staan (zacht stoken). Als de 10 minuten om zijn, het blik weer uit de oven halen en tenslotte de koekjes laten afkoelen.

Note: bak de koekjes op 180°C