{ MIRROR, MIRROR ON THE WALL }

Als knutselaar of kunstenaar ken je het misschien wel; je maakt een werk, bent er maar wát trots op, maar vind het lastig er afstand van te doen. Ik wel tenminste.. Al een aantal werkstukken (stitch-, sew- or knitwork) zou ik best voor koop of als cadeau weg willen doen, maar sjonge.. dat vind ik nog best lastig hoor! En zo ook mijn creatieve wederhelft. Kunstenaar durf ik hem wel te noemen. Ben ik een doorsnee knutselaar.. hem plaats ik graag in een andere categorie  ;o)  Maar daar ga ik het verder niet over hebben.. wat ik graag met jullie wil delen is het volgende:

Als verrassing kreeg ik van mijn kanjer een cadeau met een wat eigenaardige tekst er aan toegevoegd: "er zit een uitdaging voor je aan vast". Húh?!

Het cadeau bleek een door hemzelf gegraveerde spiegel te zijn; de uitdaging was er in huis een mooie plek voor te zoeken. Dúúh! Noem je dát een uitdaging?!?  ;o)  Mijn radars gingen bij het ontvangen van de spiegel natuurlijk direct los en al snel kwamen er allerlei ideeën boven drijven: ik zou de spiegel een mooie rand kunnen geven.. een wat robuust karakter.. gemaakt van zelf kapot geslagen tegels (mozaïek).. decoratietakken.. lekker low-budget van zelf gesprokkelde takken.. Ik besloot er nog even de tijd voor te nemen voordat ik een definitief besluit zou nemen..


Afgelopen weekend had ik onverwacht wat extra ruimte in mijn agenda en besloot op zoek te gaan naar de wat robuust ogende decoratie takken. Zelf gesprokkelde hadden wel meer mijn voorkeur, maar eer dat die takken droog genoeg voor verwerking zouden zijn.. Ik had de zin om deze klus te gaan klaren, dus...  ;o)

Uiteindelijk koos ik voor de nog wat robuustere 'look' van de boomschors en ging eigenlijk heel roekeloos en zonder enige angst aan de slag. Op de muur (waar werkelijk nog geen gat of onenigheid op te zien was, zo glad) tekende ik de spiegel af, boorde vier flinke gaten en liet de spiegel in de vier geplaatste spiegelhouders glijden. Zo.. stap één was achter de rug. En (God dank).. zonder het zware gevaarte uit mijn handen te laten....


Tja.. en toen stap twee.. Door middel van flinke dotten montagekit (als het zit moet het ook blijven zitten hé?) plakte ik één voor één stukken schors tegen het behang. Gewoon zo.. zonder enig idee hoe het zou gaan worden.. gewoon euhh.. plákken!  ;o)


Een beetje links.. een beetje rechts.. vast wat aan de onderkant.. kan ik zo weer omhoog werken naar.. Even een kleine spiek op afstand deed me besluiten er niet een hele rand omheen te bouwen, maar het er alleen maar hier en daar wat omheen te plakken. Op gevoel nog wat hier, een stukje daar.. Jeetje.. wanneer is een kunstenaar klaar met zijn werk? Wanner stopt een handwerkster met haar project?

Nog een laatste stukje..

Klaar! Niets meer aan doen.. Another project done.. And boy!


Now I'm not only the luckiest girl in the world.. I'm also the proudest one!  *Ü*

Geen opmerkingen:

Een reactie posten