{ STRENGTH THROUGH STRUGGLE }

Dikke mik.. mijn schoolvriend en ik..

We waren een jaar of 14 toen we elkaar leerden kennen, het klikte en ik verankerde hem in mijn leven. Voor omstanders waren we het perfecte stel; groter dan het woord hechte vriendschap hebben wij het zelf toentertijd nooit kunnen geven. We waren twee afzonderlijke personen die in elkaars gezelschap konden en mochten zijn wie we ten diepste waren. Vriendschap ten top.

We verlieten de hogere school en raakten elkaar uit het oog. In geen jaren hebben we elkaar meer gezien of gesproken. Via via hoorde ik dat hij in een andere provincie was gaan wonen, hoe het hem ogenschijnlijk verging, maar daar bleef het verder bij. Een enkele ooit toevertrouwde foto was nog de enige tastbare herinnering aan een jongen die precies wist en volledig accepteerde wie ik ten diepste ben..

Beiden gingen onze eigen weg en vochten de battles die op onze wegen kwamen. Ze probeerden ons te breken, maar ongemerkt maakten ze ons steeds een stukje sterker: strength through struggle!


Bijna twee jaar geleden, ruim twintig jaar nadat we elkaar voor het laatst gezien of gesproken hadden, kwamen we elkaar weer tegen. Online.. zoals we inmiddels al meerdere oude vrienden en klasgenoten terug wisten te vinden.. Het heeft uiteindelijk nog anderhalf jaar geduurd voordat we - for good times sake - een eerste afspraak durfden te maken. Spannend!

Bij de eerste glimp van zijn postuur, zijn manier van wandelen.. ja hoor! Het is hem! En zo te zien nog geen steek veranderd...  *Ü*

We bleken in de afgelopen jaren afzonderlijk van elkaar zo'n beetje dezelfde weg te hebben gelopen. Tijdens een heerlijke wandeling bespraken we gestreden battles, onze lessen in het leven en dromen en verwachtingen van de toekomst. We bleken afzonderlijk van elkaar een zelfde weg te hebben gelopen en een zelfde weg naar de toekomst te hebben uitgestippeld; zelfvoorzienend, back-to-basics, down-to-earth, off the grid; call it what you want..

Weken gingen voorbij en ook nu werd er weer een battle gestreden: niet te ver terug zakken in gevoelens.. hou die vlinders in bedwang.. het is een zoete herinnering.. keep yourself together girl!


De anderhalf jaar na mijn scheiding heb ik veel vrije tijd aan zelfstudie besteed. Door mijn handwerk en wandelingen in de natuur kon ik mijn gedachten goed ordenen en terug op een rijtje brengen. Het heeft me een hoop geleerd en bruikbare inzichten gegeven. En in de afgelopen maanden bleek niet alleen ik, maar ook mijn long lost highschool love extra tijd besteed te hebben aan een scala gevoelens en gedachten die ons plots zo bezig hield. En wat blijkt? Juist..  ;o)

Ik voeg er verder niets meer aan toe.. Just call me the luckiest girl in the world, okay?

We finally know our home..

Geen opmerkingen:

Een reactie posten