{ EEN NIEUW BEGIN }

Een diepe zucht. Ergens heb ik het gevoel dat het me geen meter helpt, maar het schijnt goed voor je te zijn. Nog een diepe teug Rotterdamse kadelucht mijn longen in en gaan. Voorbij de Erasmus richting het centrum. Lopend langs de Leuvehaven voel ik me alles behalve ontspannen. Van binnen zit er een haast in mijn lijf wat ik maar niet kan afleggen. Waarom niet eigenlijk? Ik héb toch helemaal geen haast? Mijn eerste afspraak is pas rond tien en met de boot van negen uur stond ik half tien al op de Rotterdamse kade; een speling van dertig tot vijfenveertig minuten om van deze kade naar de Blaak te lopen dus. Rónd tien uur moet ik mijn week gedragen hartkastje inleveren, niet óm tien uur. Waarom dan toch die onrust en haast?


Ik hou mijn pas wat in, probeer een diep hap lucht tot in mijn buik te laten zakken, maar het lukt niet. Goed door ademen is nooit mijn sterkste punt geweest, maar de laatste week is het wel heel erg raak. Nog een keer. Adem in... adem uit... De bocht om. Na een paar honderd meter ben ik waar ik zijn moet, lever mijn kastje in en sta weer buiten. Zo.. dat was het makkelijke gedeelte van vandaag, óp naar de volgende. Maar nee, ik heb nog een uur. Laat ik dan eerst de stad in piepen, over de markt, opgaan in de grote menigte. Misschien geeft dat me nog wat nodige rust.

Met een kleine (verantwoorde) aankoop bij Gimsel in de Groene Passage loopt ik terug naar de Blaak. Was ik in het groene walhalla weer wat meer mezelf geworden, momenteel voel ik die strontvervelende draaiingen in mijn buik weer naar boven komen. Misselijkmakend, maar ik zet door. Vol twijfel, wirwar in mijn hoofd; doe ik hier goed aan? Kan ik dit wel? Lachen ze me niet uit? Maar nee.. ergens voel ik van binnen dat ik een kans maak. Ergens zegt mijn gevoel dat dit goed is, maar wat als...?

Aangekomen bij het gebouw gaan twee grote oude fraai bewerkte schuifdeuren automatisch voor me open. In de voorhal stap ik de korte trap op en duw mijzelf door een paar flink zware draaideuren heen. In een flits zie ik een bord 'toiletten' en focus me op de korte, maar hoognodige bewegwijzering; het wordt me denk ik even iets te veel. Weer wat opgeknapt stap ik terug de grote hal in en meld me nu netjes bij de receptie. "Neemt u nog maar even plaats"...

Een kleine twintig minuten later sta ik weer buiten op de Rotterdamse Blaak. Een enorm pak lasten lijkt als sneeuw voor de zon te zijn verdwenen, echt letterlijk van mijn rug te zijn gegleden. Gek eigenlijk, want de situatie is verder niets veranderd. Ik heb nog steeds geen zicht op inkomen, heb bergen financiële papieren en telefoontjes te regelen, maar toch.. Ik voel me soort van verlost, ik voel me sterk, ik voel me.. Twijfel komt weer over me heen.. What have I done?!  What was I thinking?! Maar "Nee!", spreek ik mezelf toe, "Niet opgeven nu!"

Dwalend en malend in gedachten wandel ik de binnenstad van Rotterdam weer in. Stap voor stap voel ik me ontspannen. Aan het begin van de Nieuwe Binnenweg duik ik Rotown binnen en bestel een simpel wat te drinken. Met voor me een kop heet water laat ik alles nog eens rustig tot me doordringen. Ik heb het gedaan.. Ik heb het écht gedaan.. Het is gebeurt.. Het is waar.. Het is..

Ik ben ondernemer!

Geen opmerkingen:

Een reactie posten