{ . . . }

Ooit zongen we met z'n allen in een klein interkerkelijk koor. Wekelijks achtereen als een groepje jeugd onder elkaar, waarvan enkele meiden daarbuiten ook onderling goed met elkaar klikten. We kwamen van verschillende achtergronden, hadden uiteenlopende interesses en ook leeftijden liepen aardig wat uiteen, maar we wisten ons fijn onder elkaar. Niet alleen tijdens repetities of uitvoeringen in instellingen of kerk, ook onder het genot van een kop koffie, avondjes samen of tijdens uitjes met elkaar bedacht.

Het leven ging verder. Er werd getrouwd, gescheiden, kinderen kwamen of iemand bleef uiteindelijk toch alleen. We gingen een ieder verder op onze weg, verloren sommigen uit het oog, maar de vriendschap en liefde aan elkaar bleef. Wat had ik toch graag met z'n allen weer even terug in die koorbanken gezeten!


Maar het zal niet meer gaan; de groep is niet meer compleet. Vanmorgen namen we afscheid van één van ons en werd Stille Zaterdag ineens wel heel erg stil.. Stap voor stap op weg naar het graf van een prachtig mooie vrouw, veel te vroeg gegaan. Het maakt je stil, het maakt mij stil..

'Bofkont' dacht ik van de week nog. 'Jij mag al staan aan Zijn zij, wij hebben nog even te gaan'.. Maar je zal gemist worden lieve meid. Niet alleen door je moeder, het gezin.. Ook door verdere familie, vrienden en kennissen, waar we je ook van mochten kennen. Je bent een mooi en bijzonder mens en ik ben maar wát blij dat ik de kans heb gekregen jou toentertijd te ontmoeten.

Rust jij nu maar in vrede, wij zien elkaar straks wel weer †

(Terwijl ik dit bericht aan het afronden ben komt de zon voor een moment vanachter de wolken tevoorschijn en klinkt vanuit de radio het nummer die mij altijd aan haar zal blijven herinneren: 'Heer ik kom tot U', Opwekking 488)

11 opmerkingen:

  1. Zo vreemd hè als je iemand verliest die zo dierbaar is. Dat hadden wij vlak voor kerst. We Denken Iedere Dag Aan Haar. Haar planten staan hier in huis en ik doe boodschapjes met haar tas. Ik gebruik in de keuken haar pepermolen.
    Sterkte met het verlies!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. oh sterkte en wat heb je dit toch prachtig mooi verwoord.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wat verdrietig ...maar wat mooi geschreven....heel veel sterkte...en zo bijzonder het opwekkingslied....mooie momenten...daarin voel en zie je de Heer....fijne dagen...liefs Ria x

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Heel veel sterkte met dit verlies!
    Bijzonder dat de zon precies achter de wolken vandaan kwam bij dat lied...

    Liefs uit Duitsland

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Ik begrijp dat je verdrietig bent, iemand verliezen die je na aan het hart is is altijd moeilijk, maar bofkont......... Nee, die begrijp ik dan weer niet.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dat heeft voor mij persoonlijk te maken met met de combinatie tussen mijn geloof en de pijn en het verdriet in mijn dagelijks bestaan. Vandaar 'bofkont', uiteraard tussen aanhalingstekens. Zelf hoop ik zeker nog twee maal zo oud te worden als ik nu ben en had ik niets liever dan dat zij ook nog een jaar of dertig bij ons mocht blijven..

      Verwijderen
    2. Oke, ik schrok er een beetje van. Elke dag pijn is ook heftig, net als je prive omstandigheden (van wat je hier laat zien). Maar je laat ook blijken dat je drie prachtkinders hebt die je vast wel ouder wilt zien worden en wilt ondersteunen tot ze oud genoeg zijn om op eigen benen te staan. Vandaar mijn wel erg kortaf reactie. Niet hatelijk bedoeld trouwens, maar ik begrijp dat niet. Fijn dat jij kracht put uit jouw geloof en zo berusting in een aantal dingen kunt vinden. Dat vind ik dan wel weer mooi, dan ;-)

      Verwijderen
    3. Ik had het op geen enkele manier als hatelijk bedoeld gelezen. Dank je wel juist voor je opmerking!

      Verwijderen