{ DE ANGST VAN ELKE MOEDER }

Het is niks dat ik nu verder bij het centrum vandaan ben gaan wonen, maar alles zo lekker lopend als altijd wordt hem niet meer. Dus pakken we tegenwoordig de fiets om zo de iets grotere dagelijkse afstand naar school af te leggen. Behalve vanmorgen. Want vandaag moesten er echt nog wat dingen gekocht en gedaan, maar om dat te doen met een loslopende dreumes aan mijn zij.. dus als vanouds met de wandelwagen op pad.

Eerst naar school. Het weer was goed: niet te warm, niet te koud. Dochter afgezet, geregeld dat ze tussen de middag met iemand mee kon in aanloop naar een feestje daar vlakbij en door naar mijn oude huis voor de laatste controle en sleuteloverdracht. Niet ver op weg gaat mijn telefoon, de vriendin van mijn oudste. Oh.. zal vast zijn dat ze zich verslapen heeft. Maar nee, ze belde even om te zeggen dat mijn zoon met zijn fiets onderuit was gegaan. Het ging wel hoor, er waren een paar mensen om hem even te helpen. De lieverd. Kon ik mijn zoon ook even aan de lijn krijgen? Ja hoor mam.. alles gaat goed. Maar toch hé? Moeders onderbuikgevoel  *Ü*

Een belletje naar school of de leraar hem toch maar even (emotioneel) in de gaten wilde houden; uiteraard geen probleem, alle begrip. Snel verder op weg naar mijn oude huis en eerst die sleutels maar eens van de hand. Een babbel onderweg met een oud collega en weer de telefoon: "Dag mevrouw, u spreekt met de politie" ...

Wat er dan door je heen gaat? Een heleboel kan ik je zeggen. Nee hé?! Dus toch.. zie je wel? Onderbuik.. En nu? Shit.. die sleutels, regelen, bellen, politie, ja natuurlijk, ik ben in de buurt, ik kom er meteen aan. Shit. Lopen! Wacht.. zie ik dat goed? Ja! De opzichter staat al voor de deur, mooi. Hier! Hier zijn de sleutels, ik moet nu verder, mijn zoon is aangereden, sorry, ik hoop dat alles goed is, ik hoor het wel. En door.. stapje harder, onderweg bellen, wie vangt mijn jongste even op? De bocht om en ja hoor, daar in de verte, de ambulance. Een stapje harder, lichte draf. Waarom neemt er nou niemand op?!

Aangekomen, handen geschut en jongste bij mijnheer agent achterlatend duik ik de ambulance in. Daar zit hij. Wit, stil, suf, hij lijkt wel in trance. Vertel eens lieverd.. Kwijt, weet het niet meer, wie was er bij, wat is er gebeurd, hadden we gebeld?

Volgens de (zeer vriendelijke) ambulancebroeders leek het er op dat verder alles in orde was, alleen een fikse buil op zijn hoofd. Geen breuken, geen kneuzingen, geen open wonden.. Alleen dat hoofd.. toch even naar het ziekenhuis. Gaat mevrouw mee? Euhh.. zoon 1 in de ambulance, zoon 2 in de kinderwagen, hoe krijg ik dat voor elkaar? Gegevens van 'de schuldige' en getuigen noteren, telefoontjes plegen, hoe, wie, wat... Als uit het niets staat daar zusje, neemt jongste mee, de ambulance is al onderweg en ik mag in de politiebus mee erachter aan. Als in een roes beleef ik de rit. Zijn vader bellen, school bellen, hoe komen we zo weer thuis?

We kwamen weer thuis, eind van de ochtend, hij mocht gelukkig met me mee. Oordeel van de dienstdoende arts was: alles in orde, alleen een fikse buil. Ga maar lekker naar huis en rust goed uit. Nee, hoef hem niet 's nachts wakker te maken. Alleen als het minder gaat of moet braken, dan even bellen. Nou.. dat deden we vanavond dan maar.. Mam.. ik ga even binnen verder lezen.. Mam.. ik ga boven slapen.. Mam.. ik ben zo moe.. Mam.. ik denk dat ik over moet geven.. Mam..

Mam is moe, mam wil slapen, maar mam zit thuis in spanning te wachten op nieuws vanuit het ziekenhuis.. Misschien is het een fikse hersenschudding. Misschien is er stiekem wel meer. Misschien moet hij een nachtje blijven. Wanneer is hij weer thuis?

9 opmerkingen:

  1. Wat een grote schrik...
    En dat middenin de drukte van verhuizing en meer.
    Ach lieve Monique...
    Ik bid voor jullie!

    Liefs vanuit Duitsland

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Oei, dat is schrikken (understatement)! Veel sterkte. Hoop dat het allemaal beter gaat nu.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Oh bah, wat voel je je dan machteloos en onthand!! Heel veel sterkte en een dikke knuf! Laat je nog even weten hoe het met hem gaat??? XXX

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Oh jakkes, ik krijg het er even koud van. Heel veel sterkte en hopelijk valt alles mee.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. De schrik van elke ouder! Sterkte en beterschap..

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Oh wat een schrik zeg! Ik voel helemaal met je mee. Wel geweldig dat je zus er ineens stond, en hielp!

    Sterkte zeg!

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Wat schrikken zeg! Hopelijk gaat het weer wat beter!

    BeantwoordenVerwijderen