{ ALS ZE JE KIND WILLEN STELEN }

De zeven staat nog op de klok als ik samen met mijn vader bij de waterbus sta. Vroeg op weg na net ook al snel al mijn kinderen te hebben ondergebracht. Bestemming grote stad, maar weer niet voor mijn lol..

De waterbus is op tijd. We stappen aan boord en zoeken binnen een plekje; ik mag bij het raam. Papa weet maar al te goed dat mijn gedachten er even niet bij zullen zijn. Mijn lijf is ziek van spanning en doet aan alle kanten zeer. De zomervakantie, waar ik normaal mijn o zo nodigde rust en energie uit weet te halen, is dit jaar volledig in rook vergaan. Het vreet hem ook..

Als de trossen los gaan en de boot in beweging komt, komen mijn gedachten op gang. Ik glij af naar zo'n drie jaar geleden, het moment waar alles begon..

Als ik even een momentje heb..

Als moeder die elk van haar kinderen tot een respectabel medemens groot wil brengen vroeg ik - na een periode van eerst zelf falend probleemoplossend handelen - hulp aan bij derden. Mijn hulpvraag werd door een bij school betrokken hulpinstantie aangenomen en de malle molen ging van start. Observatie, gesprekken, kleine tools als stickers plakken en andere beloningssystemen worden ingezet, maar alles zonder resultaat. Er werd besloten een stap verder te gaan; VHT (Video Home Training). Gefilmd worden tijdens normale bezigheden om later aan de hand van de opnames te evalueren en een nieuw stappenplan op te zetten. Ook dit faalde; er waren bij de observatie geen bijzonderheden te zien, dus hulp was er niet te geven. De problematiek bleef aan en mijn - inmiddels grote - vraag om hulp en handvatten bleef van kracht.

Spelletjes zijn en blijven een enorme uitdaging, maar wat doen we ze graag!

De zwangerschap van mijn derde volgde. Mijn leeftijd en inmiddels door ruzies en falende hulpverlening uitgeputte lichaam zorgden dat de zwangerschap moeilijk en zwaar verliep. Vanwege de langdurige afwezigheid van mijn partner kreeg ik een gezinshulp toegewezen. Een aardige dame. Net als de overige hulpverleners babbelde ze graag, luisterde, maar deed - buiten de kids ter ontlasting van mij even mee naar buiten te nemen - verder niet veel. Opnieuw werd ik niet gehoord en de door mij gevraagde, gesmeekte handvatten werden nog steeds niet aangereikt.

Inmiddels rees bij mij en mijn omgeving het vermoeden dat mijn dochter een wat hoger dan gemiddeld taalkundig vermogen zou hebben. Ze is pienter, bijdehand en zéér nieuwsgierig; wil alles tot op de bodem uitgezocht. Het viel inmiddels ook op dat de heftige aanblijvende en niet te corrigeren woede-uitbarstingen een bepaald ritme hebben. Na een schooldag bijvoorbeeld. Steevast op de dag waarop ze gymles krijgt, na een middag spelen bij een vriendin, een verjaardagsfeestje, kerk. De steeds hogere leeftijd en haar groter wordende besef zorgde dat mijn meisje ging ontdekken dat wat ze doet niet helemaal doorsnee is. Ze begon er last van te krijgen, wat er voor zorgde dat mijn moederhart zo mogelijk nog meer begon huilen..

Tweedehands plastic-vrij speelgoedgeluk ♥

We zijn weer maanden verder als me een nieuwe optie tot hulpverlening aangeboden wordt. Zeer intensief, maar dit zou zeker uitkomst gaan geven. Zes weken lang, drie dagen per week, met het hele gezin naar groepstherapie. Samen met nog vier andere 'probleem'-gezinnen móest de problematiek naar voren gaan komen. Ik ging akkoord.

De therapie blijkt al in de eerste (introductie)week inderdaad zeer intensief te gaan worden. Gezinnen die kampen met volwassenen en/of kinderen met de diagnose HSP, ADD, ADHD enz. in een kleine ruimte bij elkaar. Door de verschillende labels ontstaan er al snel opstootjes tussen de kinderen, komen woede-uitbarstingen en schreeuwpartijen flink tot uiting, wordt er met meubels gesmeten en ook onder de volwassenen botst het af en toe flink. Het is een omgeving waar ik met mijn hooggevoeligheid absoluut niet wil zijn - de overprikkeling vliegt me om de oren - maar wat heb ik voor keus? Mijn meisje staat voorop. Als in de tweede week van de therapie mijn high school sweetheart zegt de brui aan onze relatie te geven stort mijn wereld in. De man waar ik ondanks alles zo enorm veel van hou verliezen, het voor een tweede keer aan de kant worden gezet, een kind van acht maanden, opnieuw een klap voor mijn oudste twee kinderen.. Ik ben kapot, maar moet door: hulp voor mijn meisje.

Úren (educatief) speelplezier..

Voor mij en mijn gezin faalt de therapie en wat er daarna allemaal gebeurde is simpelweg niet makkelijk te bevatten. De hulpverleningsinstantie maakte bij Jeugdbeschermingsplein melding van een niet naar tevredenheid afgerond traject en uitte haar zorgen: moeder is niet helemaal stabiel. Jeugdbeschermingsplein zet de melding door naar de Raad van Kinderbescherming, Jeugdbescherming wordt ingeschakeld en nu - inmiddels een jaar na de melding - zit ik verslagen, verlamd en kotsmisselijk op de boot.

Ondanks de falende gezinstherapie en meldingen bij Jeugdzorg blijf ik vechten voor het welzijn van mijn meisje. De hulpverleningsinstantie waar ik bij zat mag dan misschien wel zeggen dat er geen behandelingen meer over zijn; ik zet door. Ik weet met spoed bij een andere hulporganisatie binnen te komen - dit keer een christelijke -, waar mijn hulpvraag vanaf het begin af aan wordt aangehoord. Een schone lei, zonder te kijken naar wat er allemaal al heeft plaats gehad; ik mag mijn verhaal vertellen en er wordt mij vervolgens een IQ- en EQ-test voor mijn meisje aangeboden. Hoera! En uiteindelijk ook een 'yes!'; de uitslag bevestigd dat mijn meisje inderdaad boven gemiddeld presteert, al is haar emotionele welzijn wel gewoon op gemiddeld niveau. Mijn moederschap laat me niet in de steek! Maar ik ben nog niet klaar; we zijn er nog niet. Naast dit - nu erkende vermoeden - rommelt er al heel veel tijd nóg een vermoeden: ADHD. Maar de tijd dringt. De hulpverlening heeft mij als hulpvrager inmiddels bestempeld als aanstichter van het kwaad, de Raad ziet mij als schuldige en beide vaders gooien maar wát graag nog wat extra kolen op het vuur. Het rapport van de Raad liegt er dan ook geheel niet om: moeder vormt een ernstige bedreiging voor de veiligheid en ontwikkeling van de kinderen. Wie ben ik als eenvoudige alleenstaande moeder dan nog? Wat kán ik nog als dergelijke grove aantijgingen worden geuit?

Als je twee bakken overrijpe aardbeien mag ontvangen

Mijn directe omgeving stond en staat nog steeds als een enorm groot massief blok volledig achter me. Net als school, de huisarts, het consultatiebureau, vrienden, ouders van vriendjes, leiding binnen het verenigingsleven van mijn kinderen, oude en zelfs nieuwe buren. Dichtbij wordt de ernst en nood van mijn hulpvraag gezien, van grote afstand worden juist de vingers mijn kant op gewezen. Wat ben ik blij met een advocaat die mij inmiddels al vijf jaar kent en me ook nu weer bij wil staan! Maar de vraag is: is het genoeg?

Op de boot. Op weg naar niet één, maar zelfs twee rechtszaken. Achter elkaar, aansluitend. In de eerste zaak zal de Raad voor mijn dochter uithuisplaatsing verzoeken plus ondertoezichtstelling van mijn oudste. In de daarop aansluitende rechtszaak zal de Raad de rechter ondertoezichtstelling voor mijn jongste verzoeken. In plaats van nodige hulp te ontvangen, dreig ik vandaag mijn meisje te verliezen..

Papa begrijpt me, we zeggen niet veel. Ik ben stil, kapot en gebroken. Mijn binnenste schreeuwt en krijst het uit van verdriet, maar ik mag niet instorten. Niet nu.

Insteken, omslaan, door laten gaan. Mijn toppertje!

We zijn in Rotterdam. Opnieuw lopen we samen de Erasmusbrug af, steken over, weten maar al te goed waar we moeten zijn. De laatste minuten wachten duren lang. Hou ik dit vol?

Wees sterk! Denk aan de dominee die afgelopen zondag met de hele gemeente voor je heeft gebeden. Denk aan de Engelen, in duizenden straks bij je in de zaal. Denk aan al die eerlijke, bemoedigende getuigschriften die derden aan de rechter schreven, denk aan de medicatie die de huisarts door een brief van je zoon in tranen geroerd heeft voorgeschreven en positief blijken te werken. Je wéét dat je gelijk hebt. Geef het nu maar over aan de Almachtige.

De deur van de rechtszaal gaat open, een diepe teug lucht zuig ik in.

Wees sterk lieve meis. En laat los..

15 opmerkingen:

  1. Pfffff...en nu ?....wat een verhaal...beseffende dat het geen verhaal is maar jouw leven.....heftig hoor...maar vraag me na het lezen met spanning af...en nu?..je meisje ?...je jongste?.....liefs dikke knuffel en echt heel veel sterkte 😘😘❤️

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Pff kippenvel over heel mijn lijf en hoofd. Woorden schieten te kort voor je maar wil je zoveel sterkte en kracht toewensen en blijf aub in jezelf geloven. Je bent zo'n mooi mens! Een hele dikke knuffel en ik bid om kracht voor je. Mina

    BeantwoordenVerwijderen
  3. De tranen staan me in de ogen terwijl ik dit lees. Hoe kan dit zover komen. Hoe is het mogelijk dat de instanties zo slecht zijn in luisteren... Ik bid en duim en bid en duim...
    Sterkte lieve Monique,
    Mirjam

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Met tranen in m'n ogen gelezen, meid wat hoop ik op een goede afloop voor jou en je gezin.

    Groet

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Vol af grijs lees ik je blogje, het ene naar het andere krijg jij op je bordje. Poef, hopelijk komt toch alles goed en blijf je meisje bij je!

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Wat ontzettend heftig! Ik weet eigenlijk niet wat ik hier op moet zeggen en ben heel benieuwd hoe dit afloopt! ❤ voor jou!
    Wat een macht anderen hebben om je kapot te maken! Wat heftig dat je je nog eens extra moet bewijzen. Je bent ook maar een mens, die soms zelfs vader en moeder in 1 moet zijn. Mag je ook wel eens je mindere momenten hebben? Hoe komt het toch dat hulpverlening zulk soort dingen niet willen snappen!


    Ik denk aan je!

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Tranen in mijn ogen.... Geen woorden.. . Sterkte. Dat alles maar goed mag komen🙏

    BeantwoordenVerwijderen
  8. lieve meid , ja dat ken ik en met wat ik nu zelf weet , had ik jou de raad gegeven om zeker géén hulp en/of raad te zoeken bij de staat of als je wil officieel !!!
    mijn kids hebben allebei verschillende leerstoornissen en neen MEN wil jou niet helpen ZIJ helpen elkaar (aan werk met hun onzin !!! oordelen is DENKEN te weten !!! wat jou misschien kan helpen is een goede psychiater die je zelf kiest liefst een vrouw en eentje die niet vast-zit aan 1 of ander VER-oordelingsbureau,ziekenhuis of zotte-kot (gekkenhuis!)mijn zoon kreeg een IQ beoordelen van 74!!! dat is = DEBIEL !!!! hij gaat nu naar het 4 middelbaar (prima punten en hij studeert bijna niet!) ik had gelukkig een goede kinderpschy en zij zei" HOOGBEGAAFD en een lichte vorm van autisme
    hadden wij als ouders niet verdere stappen ondernomen dat zat hij nu in een richting en school met géén toekomst en al zeker niet de kans om verder te studeren , momenteel is er zelfs de mogelijk voor hem om naar de universiteit te gaan ....!!!!! laat je niet kisten meid , HUFTERS dat zijn het!
    dikke knuffel Jezebelle

    oh ja mijn ander "te dom kind ,dochterlief ,begint maandag 3/09 aan haar hogere studie :verpleegkundige!!!!ZEVER en ONZIN !! ik word woest in jou plaatst !!xxx

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Heel veel sterkte.Geef het niet op. Een is er ,Die weet hoe jij je best doet en gedaan hebt voor je gezin. Inderdaad ook met fouten maar die maakt iedereen.Ik hoop en bid dat je het aan de Heere mag overgeven. Hij weet wat goed is voor jou en je gezin. Maar je mag en moet er alles voor doen om je gezin bij elkaar te houden. een hartelijke groet, Corrie

    BeantwoordenVerwijderen
  10. O Monique....wat een vreselijk drama dit. Hoe het ook afloopt, dit heeft zoveel kapot gemaakt. Hier zijn alleen maar verliezers. Ik duim en bid voor een goede afloop. In gedachten geef ik je een warme omhelzing.

    BeantwoordenVerwijderen
  11. Oh, wat ontzettend verdrietig! Ik denk aan je! (en schrijf alsjeblieft snel verder hoe dit afloopt..)

    BeantwoordenVerwijderen
  12. Lieve schat,
    Wat een verschrikkelijkheden en verdriet.
    Ik kan er niet bij dat de RvKinderbescherming je kinderen onder OTS wil stellen terwijl je juist een veilig thuis bent voor ze.
    Er zijn zoveel kinderen die juist in een onveilige situatie zitten/zaten en daar doet/deed de Raad helemaal niets.
    Totaal verkeerd ingeschat de hele situatie voor je kinderen. En zo niet gehoord wat je daadwerkelijk nodig bent.

    Heel veel sterkte en kracht voor jou.
    De Here God is bij je en draagt je altijd.
    Liefs.

    BeantwoordenVerwijderen
  13. Tjonge Monique , wat moet je veel mee maken !
    Ik leef met je mee en denk aan je in mijn gebed.
    Heel veel sterkte toegewenst en bedenk : De weg naar BOVEN is altijd open !!!
    Hartelijke groet,
    Clazien.

    BeantwoordenVerwijderen
  14. Wat erg dat een oprecht gezochte hulp op dit verschrikkelijke uitdraait!
    Dat we een als goed bekent staande instantie net kunnen vertrouwen.
    Het maakt dat ik nog beter nadenk voor ik ouder opzadel met "helpende "instanties.
    Veel sterkte met de rest van het verhaal ( ik heb inmiddels de goede uitkomst gelezen, ik bedoel de zorg voor je dochter, die het duidelijk moeilijk heeft).
    Samen met de lieve mensen om je heen, ga je ( ook ) hier weer uitkomen.
    En mag ik met jou hopen, dat het nu eens even wat rustiger mag worden.
    Liefs en alle goeds,
    Franca.

    BeantwoordenVerwijderen