{ PASHOK VERDRIET }

Onwennig stap ik zaterdagmorgen het pashokje van een kledingwinkel uit. Na jaren in dezelfde spijkerbroek te hebben gelopen ben ik desperate op zoek naar eens wat nieuws. Maar hoe doe je dat relaxed met altijd wel één of meerdere koters aan je zij?

Toen ik dan ook zaterdag voor het eerst sinds de geboorte van mijn jongste even drie uurtjes officieel volledig kinderloos was, besloot ik voor mezelf op pad te gaan. Op de fiets en zien of ik wat zou kunnen scoren. Al is het maar weer een spijkerbroek; dat is nog steeds het meest veilige kledingstuk, naar mijn idee.


"Het staat je goed zeg!" Verdwaasd kijk ik naar mijn spiegelbeeld. 'Meent ze dat nou écht?'. De verkoopster kijkt me een beetje verward aan en verzekerd me dat ik de samen met haar uitgezochte broek echt hartstikke goed kan hebben. "Moet je eens zien wat een figuur!" Nog steeds zijn mijn ogen gericht op mijn spiegelbeeld. Ze meent het geloof ik echt..

Na nog een keer een bevestiging vragend duik ik snel het pashok weer in. Tranen staan brandend achter mijn ogen en een dikke prop knijpt mijn keel zowat dicht. Hoe kan de verkoopster nu zeggen dat ik er zo goed uit zie? Na alles wat me de afgelopen jaren is overkomen voel ik me alleen maar uitgeput, opgebrand en door en door versleten. Mijn haar moet nodig eens gedaan, mijn ogen vertellen boekdelen en mijn lijf doet aan alle kanten zeer. Ik heb geen idee meer wie ik ben, wat ik mooi vind of wat me staat. Om me enigszins te kunnen kleden ben ik afhankelijk van wat anderen me willen adviseren. Hoe is het zover gekomen dat ik mijn eigen persoonlijkheid zo gruwelijk heb laten slopen?


Verzonken in gedachten trek ik er ook nog maar een door de verkoopster uitgezochte blouse bij aan. Bang om opnieuw mijn 'ik' in de spiegel te ontmoeten kom ik voor een tweede maal het pashokje uit. "Oh wat leuk! Gewèldig! Leuk ook voor als je op pad gaat met je vriendinnen!". Ik neem het haar niet kwalijk, ze kan het immers allemaal niet weten? Maar zeer doet het wel. Want wanneer kleedde ik me nu voor het laatst eens gezellig aan voor een avondje onbezorgd vertier?

'Met een glimlach staat alles beter' staat er op de tas die ik later in mijn hand mee draag. Hashtag 'mooi jezelf zijn'. Nou.. ik doe mijn best. Ik doe zo verschrikkelijk mijn best! Nog even en ik knip, plak, bak, blog en sparkle heus weer als te voren. Binnen in me zit het toch echt nog altijd goed. Buiten rondom me moet het alleen wat rustiger gaan worden. Even geen getouwtrek, geruzie of rechtszaken om me heen. Maar helaas.. de volgende staat alweer voor de deur..

Tussen opnieuw alle papier- en speurwerk door probeer ik toch nog steeds mijn allerlaatste stukje 'ik' vast te blijven houden, maar moeilijk is het wel. Maar ondanks alle opgelegde drukte wist ik in de vakantie toch nog een paar hele leuke sokken met ajour te breien, bakte ik die heerlijke hazelnootkoekjes naar een recept uit de eind jaren '30 en begon ik met keuvelen in mijn heerlijk grote tuin. Het is pappen en nathouden zoals ze zeggen, maar ik houd vol. En mondjesmaat neem ik jullie daar gewoon weer zo goed en kwaad als het gaat in mee. Dat er momenteel grote positieve veranderingen gaande zijn is een feit. Over een jaar hoop ik dan ook weer helemaal terug bij mezelf en als vanouds aan het bloggen te zijn. Voor wie nog even geduld heeft..

15 opmerkingen:

  1. Heb je de broek wel gekocht en zit hij lekker? Misschien zie je het nog niet zo goed dat hij je wel staat.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Zelfs de blouse heb ik er bij mee genomen. Iets met korting en uitverkoop ;o) Beiden zitten inderdaad wel erg lekker.

      Verwijderen
  2. Ik voel je pijn en verdriet. En wil zoveel tegen je zeggen maar woorden schieten te kort. Wil je veel kracht toewensen en een hele dikke knuffel. Mina

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Lieverd....het is zo herkenbaar helaas...vecht voor je kids maar ook voor jezelf...💋

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Net ( tijdens het stoffen), zag ik de kaartjes van Vandaag ( 79 kaarten met een uitnodiging voor een gelukkig leven).
    Drie keer raden welk kaartje ik trok....
    Vandaag geef ik mijzelf de waardering en goedkeuring die ik ten onrechte bij anderen heb gezocht....
    Volgens mij is deze ook voor jou!
    groetjes, Franca.

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Ik hoop dat je ook met een glimlach kunt terugkijken naar dat moment dat de verkoopster je zo complimenteerde. Mensen zien door alle vermoeidheid en stress heen toch gewoon een mooi mens. Van binnen ( dat wist je al!!) en van buiten!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Nog niet, maar dat komt hoop ik snel weer terug. Dank je wel Astrid!

      Verwijderen
  6. Wat een heerlijk blogje....het doet me goed om te lezen....wat mooi geschreven ...en zo herkenbaar...liefs Ria x

    BeantwoordenVerwijderen