{ WAT DE HERFST MIJ BRENGT }

Zo verzopen als een kat maar kan zijn stapte ik vanmorgen mijn keuken weer in. Net toen we drie kwartier eerder op weg naar school de straat uit fietsten werden we me toch overspoeld door een grijs gordijn van regen! Met daarbij ook nog flink wat wind maakte dat mijn kleine droppie achterop er verdwaasd van om zich heen zat te kijken. Wat een weer!

Dag één van de herfst is wat dat betreft wel direct een feit, vind je niet? Een mooi moment om binnen eens lekker aan de slag te gaan en de boel aan kant te werken. Met nog genoeg verhuisklusjes op mijn to-do-lijst is dat heus geen overbodige luxe, maar helaas.. Jongste is vanmorgen noodgedwongen onder gebracht; mama 'mag' weer achter de pc.. Schrijven voor een zoveelste verweer.. Of ik dan nóg niet van die rechtszaken af ben vraag je? Man, ik zou willen dat het waar was. Dit keer iets met een hoger beroep tegen opgelegde alimentatie. De hoeveelste zaak dit is? Vijfde, zesde, zevende? Weet je dat ik dat stiekem zelf ook niet eens meer weet?

Bedolven onder zware last

Met twee pijnstillers tegen de helse hernia-pijn duik ik voor de zoveelste keer mijn persoonlijke gezinsarchief in. Stapels en stapels papieren netjes geordend op onderwerp, datum en zo mogelijk ook afzender. Tot in detail vind ik brieven en aantekeningen terug en neem ze over voor mijn advocaat. Die man.. het is me wel een lieverd hoor! En nee, echt niet omdat hij door al die zaken zo veel aan mij verdient  ;o)  Uitdraaien, kopiëren.. papier en inkt vliegen er door heen. Wat een verspilling! Maar het moet, ik heb geen keus. Wat ben ik blij dat ik nog altijd zo'n administratieve type-miep ben!

Terwijl de wind een paar uur later nog steeds enorm zijn best doet de o zo mooie en hoge zonnebloemen van mijn buren omver te krijgen, trek ik de wandelschoenen aan en laat de fiets voor wat het is. Even mijn haren door de wind; mijn zorgen en gedachten weg laten gaan. Eenmaal thuis ben ik moe van het lopen, maar ook opgelucht en leeg. De middag breng ik heerlijk samen met mijn meisje door en zelfs mijn breipennen worden er voor nog even een enkele toer bij gepakt. Het is niet veel, maar in deze tijd betekend het voor mij genoeg.

Nog even er keihard tegenaan

Herfst, hét seizoen van wispelturige dagen, 'storrum', wind en regen.. Ik hou er van! Het geeft mij - hoe gek het misschien ook klinkt - een boost van nieuwe energie. Energie die ik op dit moment enórm goed kan gebruiken. En zoals vrienden mij ondersteunend blijven zeggen: het venijn zit hem in de staart, hou vol lieve schat! Dat doe ik dan ook, voor alle drie mijn liefste schatten. Nog even door de laatste storm, de zure appel, om daarna weer opnieuw te mogen gaan leven. Mama houd vol lieve schatten, mama gaat door. Maar het allerliefst nu eens zonder al die tegenwind..

3 opmerkingen:

  1. Ik zou je graag wat rugwind schenken.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Het zit je ook niet mee, maar het gevoel die jij krijgt van de herfst herken ik maar al te goed. Ik vind het een zalig seizoen.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Pff wat pittig voor je/jullie! En wat ben je sterk! Logisch met 3 schatten ben je drie x zo sterk maar o wat vermoeiend deze zaken voor je naast alles! Ik hoop zo dat het snel klaar is en dat je weer mag gaan leven zonder al deze stress! Hou vol je kan het en je doet het zo goed! Een hele dikke knuffel. Mina

    BeantwoordenVerwijderen