{ MIJMEREN OP EEN ZONOVERGOTEN DAG }

In mijn vorige bericht benoemde ik al dat we een heerlijk weekend achter de rug hebben. Niet alleen het weer zat mee, ook de 'moetjes' konden voor een dag of twee de kast in én we hadden een logé. Alle reden om te genieten van alle weldaad om ons heen.


Om te beginnen is er zaterdag in de tuin flink wat werk verzet. De tuin heeft voor zo'n 70% vol gelegen met trottoirtegels, waardoor we momenteel met een flink pak ophoogzand in onze maag zitten. Zonder auto en met al dat gesjouw voelt het soms werkelijk als dweilen met de kraan open, maar stukje bij beetje weet ik het zand opzij te scheppen en komt er steeds meer ruimte vrij om een echte tuin te creëren.

Zondag was de temperatuur ook weer dusdanig aangenaam dat alle kinderen lekker en lang naar buiten zijn geweest. Jongste in de tuin, middelste met de logé en een buurmeisje net buiten de poort en ook oudste met een buurjongen vermaakten zich goed. Op een gegeven moment kwam oudste zijn verkering ook nog even met weer een vriend van haar langs en zaten er zo spontaan een stuk of acht kinderen bij elkaar. Dat maakt mijn moederhart zó blij!  ♥


Zelf deed ik die dag ook niet veel en genoot van onvervalste rust. Vanuit mijn voorraad pakte ik een bol sokkengaren en zette wat nodige beginsteken op. Eerst goed de aandacht bij het boord, maar daarna: rechttoe, rechtaan. Volautomatisch, zonder er bij na te hoeven denken. En dan gebeurt het.. in het moment van die aangename rust..

Gedachten en ideeën beginnen te borrelen en schieten als gekken door mijn hoofd. Over mijn trouwe vrienden, dankbaarheid, creatieve uitspattingen, voorliefde voor oude gebruiken, eenvoud en ook.. dat boek.. Waarom laat dat idee me nou nog steeds niet los? Waarom blijven vrienden en kennissen me er om vragen en op wijzen?


Dankzij de ontspannen uurtjes op deze zonovergoten dag schiet de eerste sok flink op en kom ik uiteindelijk tot het maken van de hiel. Dit keer geen setje voor mezelf - zo kwam het tussen als die gedachten in me op - maar een verrassing voor een wel heel bijzondere vriendin. Zonder dat ze het zelf misschien echt goed beseft ben ik super trots op haar en blij dat ik haar een paar jaar terug heb mogen leren kennen.

Of zij bij het ontvangen van mijn allereerste zelfgebreide sokcadeau net zo blij zal zijn als ik bij het maken er van weet ik niet, maar het is het proberen waard. Toch? Als ze voorlopig nog trouw mee blijft lezen weet ze in ieder geval hoe veel tijd ik er in heb gestoken. Misschien wordt het handmade cadeau dan alleen om die reden al gewaardeerd  ;o)

11 opmerkingen:

  1. Wat een werk om zonder auto al het zand weg te krijgen. Maar de aanhouder wint. Het wordt vast een mooie tuin.
    Groetjes Marie

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Dank je wel Marie. Foto's zullen vast nog eens volgen ;o)

      Verwijderen
  2. Al die mijmeringen... Heel herkenbaar. Mijn gedachten vliegen ook alle kanten op - als ik iets lees, als ik iets zie, als ik iets hoor... En ook bij mij komen ze vaak op dezelfde punten uit. Ook ik loop met de gedachten ooit een boek uit te geven, al zal het dan een roman zijn, en het idee een weblog te beginnen waar ik mijn eigen mijmeringen op kwijt kan, blijft maar door mijn hoofd spoken. Wat jou boek betreft: misschien inderdaad gewoon doen! :o) Dat wil zeggen, als je er zelf aan toe bent en je rust erin kunt vinden. Wie weet wat het je zal brengen!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Wat een zaligheid en wat een vrolijke kleuren.

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Evt dat zand op marktplaats aanbieden? Je weet maar nooit!

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Staat er al een poosje voor nop op, maar helaas nog steeds zonder succes :o(

      Verwijderen
  5. Heerlijk, die 'mijmer uurtjes' in het zonnetje. Je vriendin wordt vast heel blij van de sokken!

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Klinkt als een heerlijk rustige dag.
    Breien in een flow.
    En dat boek...hou die gedachte vast!
    Prachtige sokken trouwens.

    groetjes, Franca.

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Wat een heerlijke “genietdag” moet dat geweest zijn.
    Enne...dat boek! Ik ben de eerste hè😘

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Wat een heerlijke mijmeringen :-)
    Zo fijn om even met je mee te mogen genieten!
    En ik proef dat de kinderen het ook fijn vinden op het nieuwe plekje hè!
    Dat maakt zo dankbaar...
    Een warme groet uit mijn hart

    BeantwoordenVerwijderen