{ OP DE SCHOP }

BAM! Daar was het. Vanmorgen in bed, heerlijk snoezelend met jongste op mijn buik werden ideeën meer helder en duidelijk. Was ik de laatste tijd weinig aanwezig: het heeft een reden gehad. En niet alleen de overbelasting en ontlading van afgelopen slopende drie jaar..

Al weken, misschien maanden knaagt er wat van binnen. Alles wat ik schrijf wordt door menigeen met argusogen bekeken. Woorden worden uit verband getrokken en goede financiële tips of ideeën worden vertaald als: 'zie je wel, ze heeft geld genoeg'. Veel komt terug in de rechtszaken tegen me en is het niet dat, dan is het wel de zogenoemde hulpverlening die het kunnen passen in één of ander leermodel. Zeg ik dat ik op ben of niet meer voor mezelf kan zorgen zoals ik altijd deed, dan staat de jeugdbeschermer klaar mijn gezin alsnog uit elkaar te trekken. Dus ik hou mijn mond. Ik vertel op het moment niet meer vrijuit over wat er hier werkelijk gebeurt en stik langzaam in de woorden die ik anders altijd zo graag met jullie deel.

Weer een heerlijk paar zelfgemaakte sokken klaar ♥

Weken speel ik al met het idee alle deuren dicht te gooien, zowel letterlijk als figuurlijk. Zo min mogelijk buiten de deur, nóg minder anticiperen in de samenleving om me volledig terug te trekken binnen de vier muren van mijn huis. Veilig. Zonder pottenkijkers, zonder kilo's zout die op elk slakje gelegd lijken te worden. Stoppen met alle social media en mijn leven verder zonder smartphone of camera in mijn hand. Maar ik kan het niet..

'Mogelijk ben je er diep van binnen nog niet klaar voor om dit hoofdstuk definitief te sluiten'. Mooie woorden op mijn 'beklag' dat ik al meerdere malen achter mijn pc ben gekropen om jullie nu echt vaarwel te zeggen, maar het lukte me steeds maar niet. Woorden kwamen niet naar boven, jongste nam zijn gebruikelijke slaaptijd niet of telefoon tussendoor met dringend verzoek tot acute acties.. Iets hield me steeds opnieuw weer tegen mijn laatste bericht te kunnen schrijven. Maar toch ook.. iets past me hier niet meer.

Een beige/grijze kleur vind mijn eerste klant wel mooi, zo schrijft ze. Moet goed komen verwacht ik!

Vanmorgen kwamen de laatste gedachten: mijn blog zal blijven, maar gaat op de schop. Net zoals ik me momenteel in een enorm mooie transformatie begeef, zo zal ook mijn blog een nieuw innerlijk én uiterlijk gaan krijgen. Hoe? Daar ben ik nog niet helemaal over uit. Met wat? Dat zal hoogstwaarschijnlijk mijn creativiteit gaan worden. De projecten die ik op verzoek voor anderen mag maken, producten die ik voor mezelf en mogelijke verkoop zal gaan maken of workshops die ik komend jaar hoop te gaan geven. Maar misschien toch ook hier en daar een snufje van oma's recepten en mijn eigen tuinavontuur. Pen en papier liggen hier momenteel naast me; de ideeën voor een eigen logo moeten uit mijn hoofd, projecten wil ik mind-mappen en een zoektocht naar juiste materialen gaat van start. Kwaliteit en perfectie, daar draait het bij mij om.

Op de schop dus. Letterlijk eerst een puinhoop creëren om daarna verfrist en vernieuwd door te kunnen gaan. Tjonge.. het lijkt precies mijn eigen leven. Van enórme, ondenkbare puinhoop naar een verfrist en vernieuwde tweede helft van mijn leven. Zou dat niet geweldig zijn?


Mijn dank is groot, lieve lezers, voor jarenlange vertrouwen, vriendschappen en ellenlange contacten. Achter de schermen kunnen zien dat mijn berichten - ondanks mijn laag aantal zichtbare volgers - tussen de vier- tot zes-, soms achthonderd keer gelezen worden doet me goed. En oh.. dit bericht kwam (in tegenstelling tot alle eerdere pogingen mijn blog te sluiten) als uit het niets vanuit mijn vingers, dus het is goed zo. We zien elkaar snel  ;o)

11 opmerkingen:

  1. Ik begrijp heel goed wat je bedoelt. Helaas heb ik met hetzelfde te maken, ben een nieuw blog begonnen maar dat is alweer gevonden door iemand die ik vooral niet teveel informatie wil geven, en dus moet ik op mijn handen zitten, terwijl ik zo graag vrij uit schrijf. Doe wat jou goed dunkt! Ik hoop dat je hier blijft schrijven, al is het dan "alleen maar" over je creatieve zaken. Wat je ook besluit, ik wens jou en de kids het allerbeste! Knuffel van Anja

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Ik denk dat je het goed verwoord: op je handen zitten. Dat is het gevoel!

      Verwijderen
  2. Zo jammer dat dit nodig is! Jouw blog is toch al besloten dacht ik? Wat naar dan dat jouw woorden alsnog voor de verkeerde doeleinden gebruikt kunnen worden.
    Maar heel goed dat je vanuit je hart deze beslissing kunt nemen. Ik zal je meer persoonlijke blogjes missen maar je zeker blijven volgen om al die andere schrijfsels. Ik wens je zoveel goeds en geluk toe en ik verwaccht ook dat het goed gaat komen!!

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Goed zo, blijven schrijven,ik lees het met verwondering en verbazing hoeveel een mens aankan. Je bent gemaakt om te schrijven, en een verhaal te brengen.
    Wat zijn vrouwen sterk!

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Het is naar als je woorden verdraaid worden of uit verband worden getrokken. Dan kan je inderdaad op een punt komen dat je denkt, het maakt niet uit wat ik doe, ieder ziet het toch zoals het niet bedoeld wordt. Ik houd er mee op.
    Jammer vind ik het wel, omdat je vaak je ei er in kwijt kan.
    Maar je hebt helemaal gelijk hoor. Bloggen over 'veilige' dingen. Creativiteit, recepten ect, is misschien beter. Dan wordt er niet zo naar je ' gekeken'. Ik blijf je gewoon volgen. Je hebt altijd leuke en lekkere tips. ( je vaatdoekje wordt nog steeds gebruikt��.)
    Warme groet. 'Marie'

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Doe waar jij je goed bij voelt. En inderdaad, misschien omdat dit bericht je zo makkelijk afging en een bericht om de weblog te beëindigen niet, is het toch de bedoeling dat je doorgaat. Ik ben benieuwd welke kant je opgaat met je ideeën!

    BeantwoordenVerwijderen
  6. Nee !....je meent het en nu?....hopelijk zien we elkaar weer snel elders ...liefs hou je sterk ...Ria ❤️💋

    BeantwoordenVerwijderen
  7. Ik hoop dat de mensen die jouw blog lezen en jou daarop aanvallen...dít ook lezen...

    Iedereen die met zijn of haar vinger naar jou wijst...mag met die vinger naar zichzelf gaan wijzen ... en eens heel goed gaan nadenken wat hij/zij zelf allemaal in het leven verkeerd gedaan heeft/ doet / nog gaat doen. Niemand is perfect...en niemand hoeft dat ook ooit te zijn. Iemand zoals jij doet zn uiterste best de perfecte moeder te kunnen zijn maar wordt zo hard onderuit gehaald dat het onmogelijk wordt.

    Werk een moeder nooit tegen in haar opvoedtaken en liefde voor haar kinders...want ze wordt een tijger die haar jongen beschermd.

    Lieve meid.... geef niet op... blijf bidden en vertrouwen ... en geef je liefde aan diegene die het verdienen.

    BeantwoordenVerwijderen
  8. Ik herken het helaas nu wel een klein beetje, maar tot snel!

    BeantwoordenVerwijderen
  9. Helemaal gelijk meid. Denk vooral aan jezelf en je kinderen. We houden contact.
    Groetjes Saskia

    BeantwoordenVerwijderen

Hartelijk dank voor je reactie ♥

Alle reacties worden gelezen, echter vanwege modereren niet direct geplaatst. Het kan dus even duren voordat je je reactie onder mijn bericht ziet staan!